Evolucioni i Italisë: Kombëtarja më multietnike sfidon modelin francez në Paris

Kur Italia zbriti për herë të fundit në tokën parisiene, më 6 shtator të dy viteve më parë, skuadra e drejtuar nga Luciano Spalletti numëronte vetëm 4 lojtarë me prejardhje të ndryshme kulturore, etnike apo kombëtare: Destiny Udogie, Caleb Okoli, Moise Kean dhe Mateo Retegui. Dy sezone më vonë, një përfaqësuese italiane që po kërkon me ngulm identitetin e së ardhmes, paraqitet në Paris me pasqyrën e saj më multietnike ndonjëherë. Numri i futbollistëve të kësaj kategorie dyfishohet nga 4 në 8 përballë Francës, një kombëtare që ishte pioniere e kësaj rruge dhe vazhdon ta zbatojë me sukses. Teknikut Roberto Mancini i takon misioni për të konsoliduar këtë kurs, të cilit Spalletti dhe Baldini i dhanë formë e substancë përmes përfshirjes së gjeneratës së dytë të “axurrëve”. Pjesë e grupit aktual të Italisë tashmë janë emra si Honest Ahanor, Issa Doumbia, Michael Kayode, Mohamed Zoma, Samuele Inacio, Moise Kean, Edy Kouadio dhe Alessandro Romano. Më herët, në qershor, trajneri i përkohshëm Baldini i besoi gjithashtu profileve premtuese si Ndour, Mane, Ekhator, Koleosho, Fini dhe Chiarodia. Në krahun tjetër, Zinedine Zidane, në ndeshjen e tij të parë zyrtare në shtëpi si trajner i Francës, synon shkëputjen e sigurt në krye të grupit të Ligës së Kombeve (Nations League). Ai e pret këtë duel me vetëm 4 lojtarë të lindur në Francë nga prindër francezë: Rabiot, Lepaul, Lacroix dhe Butez. Pjesa tjetër e grupit përbëhet nga 19 lojtarë me origjinë afrikane, si dhe Da Cunha me prejardhje portugeze. Revolucioni model i francezëve lindi si pasojë e tronditjes së madhe të vitit 1993. Humbja ndaj Bullgarisë i kushtoi “Gjelave” pjesëmarrjen në Botërorin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, duke shënuar mungesën e dytë radhazi në Kupën e Botës. Trajneri i atëhershëm, Aime Jacquet, mori drejtimin me një objektiv parësor: ndërtimin e një ekipi konkurrues për Botërorin e vitit 1998, që do të organizohej pikërisht në Francë. Në atë kohë, çelësi i lojës iu besua franko-algjerianit Zinedine Zidane. Lilian Thuram, i lindur në ishullin karaibik francez të Guadelupës, mori frenat e mbrojtjes krah Marcel Desailly-t me origjinë ganeze. Hapësira të rëndësishme fituan gjithashtu Patrick Vieira, i lindur në Senegal, dhe Christian Karembeu me personalitetin e tij të spikatur, ndërsa Youri Djorkaeff, me origjinë armene, dha sinjale mjaft inkurajuese. Rezultatet nuk vonuan: në Kampionatin Europian të vitit 1996 Franca arriti deri në gjysmëfinale, kurse dy vite më vonë ngriti lart Kupën e Botës, pasi mposhti në finale Brazilin e yllit Ronaldo. Ky model i suksesshëm u shfaq sërish qershorin e kaluar në Botërorin me 48 skuadra, ku francezët u prezantuan me 17 lojtarë të gjeneratës së dytë në organikë. Pas një hapi fals ndaj Belgjikës dhe ringritjes në Turqi përmes një fitoreje bindëse, Italia lëviz drejt sfidës me Francën, e cila konsiderohet si kryqëzimi më delikat i këtij edicioni të pestë të Ligës së Kombeve. Në stadiumin “Stade de France”, përfaqësuesja italiane synon të qëndrojë e fortë në këmbët e veta, teksa ky grup historikisht më multietnik nuk tregon asnjë frikë për të sfiduar sy më sy Dembelé-n dhe yjet e tjerë francezë.