Nënë Tereza në udhëtimin e përjetshëm: Kur imazhi i saj bëhet pjesë e historisë së globit

Ekzistojnë personalitete që nuk përkufizohen thjesht nga faktet historike, por nga gjurmët e pashlyeshme që lënë në shpirtin e njerëzimit. Nënë Tereza është mishërimi i kësaj ndjesie. Për vite me radhë, kërkimi i përmasës së vërtetë të kësaj figure ka qenë një udhëtim nëpër libra, fotografi dhe dëshmi, duke u përpjekur të kuptojmë atë ndikim të veçantë që ajo ushtroi mbi ndërgjegjen kolektive. Qasja ime ndaj figurës së saj ndryshoi rrënjësisht në vitin 1997, përmes veprës së Anne Sebba-s, “Nënë Tereza: Përtej imazhit”. Ky libër nuk u ndal te ikonografia e saj e famshme, por depërtoi në dilemat, jetën dhe kundërshtitë që e rrethonin, duke e shfaqur atë si një qenie njerëzore përtej legjendës. Më vonë, në vitin 2007, libri “Në zemër të botës”, botuar nga Rizzoli, më njohu me dimensionin e saj si grua e fjalës, poete dhe predikuese, ku dashuria nuk ishte thjesht një qëndrim, por një mënyrë jetese. Së fundmi, kontakti me librin e studiuesit Gjon Marku, “Nënë Tereza në pullat postare të botës (118 shtete)”, më hapi një dritare të re: atë të filatelisë. Kjo vepër nuk është thjesht një burim informacioni, por një përjetim. Ajo na dëshmon se si figurat e mëdha udhëtojnë nëpër kohë jo vetëm përmes monumenteve apo pikturave, por edhe përmes objekteve modeste si pullat postare, të cilat mbartin mesazhe dashurie nga njëri skaj i botës në tjetrin. Një pullë poste, sado e vogël në përmasa, shpesh mbart një botë të tërë. Kur mbi të shfaqet portreti i Nënë Terezës, ajo shndërrohet në një dëshmi të gjallë që tejkalon kufijtë gjeografikë. Studiuesi Gjon Marku ka arritur të dokumentojë këtë fenomen unik, duke na ofruar një album që pasqyron se si bota e ka përqafuar dhe portretizuar humanisten shqiptare ndër dekada. Libri përcjell një kronikë të detajuar, duke nisur nga evolucioni i filatelisë në Shqipëri, që nga periudha e Perandorisë Osmane e deri te shfaqja e figurës së Nënë Terezës në pullat postare, pothuajse një shekull pas themelimit të shërbimit postar shqiptar në vitin 1913. Kjo dëshmon më së miri fjalët e saj të famshme në ceremoninë e Nobelit në vitin 1979: një grua me rrënjë shqiptare, shtetësi indiane dhe një thirrje që i përkiste mbarë botës. Pullat postare mbeten dëshmia më e bukur se si ajo, në fakt, u bë një qytetare e përjetshme e globit.