Rrëfimi prekës për fatin tragjik të motrës: Krijuesi Rrahim Sadiku sjell romanin e ri “Fatliga Motër”

Krijuesi i njohur nga Komorani i Kosovës, Rrahim Sadiku, ka pasuruar skenën letrare me veprën e tij më të re, romanin “Fatliga Motër”. Ky libër vjen si një dedikim i thellë dhe rrëqethës postmortem për motrën e tij, Hajrien, përmes të cilit autori trajton me ndjeshmëri të lartë sfidat dhe fatin e rëndë të saj jetësor. Në qendër të këtij krijimi letrar qëndrojnë sfidat ekzistenciale dhe përplasjet e njeriut ndër vite, të ndërthurura me elemente të forta elegjiake dhe emocionale. Përkushtimi familjar nuk është një risi në letërsinë shqipe, por mënyra se si Rrahim Sadiku pasqyron realitetin sjell një qasje krejtësisht ndryshe. Fati i nëpërkëmbur i motrës Hajrije nuk shihet vetëm si një histori individuale, por si një pasqyrë e vuajtjeve të shumë grave dhe nënave në trevat tona. Jeta e Hajrijes shpaloset si një kalvar i pandërprerë vuajtjesh, që nga fëmijëria e hershme e shënuar nga skamja dhe humbja e nënës, rritja si jetime, e deri te martesa e hershme dhe përbuzja e pajustifikuar në shtëpinë e burrit. Përballë këtij udhëtimi të dhimbshëm, vëllai i saj, Rrahimi, mbetet mbështetja e vetme dhe streha e ngrohtë shpirtërore, deri në ikjen e saj në amshim, për t'u shndërruar në një yll të pashuar në zemrën e tij. Autori e nis romanin me një atmosferë mitologjike, duke evokuar krrokmën e shpendit të keq mbi kulmin e shtëpisë, një ogur i zi që do ta ndiqte Hajrien përgjatë gjithë jetës. Ajo u përball me martesat përmes mësitit – një dukuri e trashëguar ku njerëzit trajtoheshin si mall – si dhe me sfidën e mungesës së fëmijëve, e cila e detyroi të jetonte me ortake dhe të përjetonte katrahura të rënda shpirtërore. Galeria e protagonistëve, ku përfshihen prindër, bashkëshorti Mehdiu, kunata dhe ortakja, shfaq qartë dimensionin e vuajtjeve të Hajrijes. Ndërkohë që bashkëshorti i saj ndikohet lehtësisht nga të tjerët, vëllai bën çmos për t'i dalë në krah. Ndarja e fundit mes tyre, gjatë një vizite në një lagje të Vushtrrisë kur ajo ishte e sëmurë, përmbyllket me fjalët prekëse të saj: “Për varrim po, do të vini, por mua më s’do më kini”, një kumt që ngjan me një dhimbje të përmasave legjendare. Të gjitha këto ngjarje, të lidhura si hallka zinxhiri, përbëjnë një dëshmi të fuqishme që rëndon thellë në psikologjinë njerëzore dhe familjare.