Dëshmia e rrallë e ish-oficerit: Prapaskenat e rënies së sistemit dhe momenti kur ushtria u nda më dysh

Çdo shkurt, kujtimet më kthejnë pashmangshmërisht në ngjarjet dramatike të shkurtit të vitit 1991. Edhe pse për atë periudhë historike kam shkruar dhe folur shpesh, në këtë rrëfim synoj të ndaj ndjesi personale mbi atmosferën e tensionuar që mbizotëronte në radhët e ushtrisë shqiptare, atëherë kur regjimi po jepte shpirt. Sfondi i atyre ditëve ishte tejet dinamik, me kulminacionin e pluralizmit pas themelimit të Partisë Demokratike më 12 dhjetor 1990. Për elitën e nomenklaturës ushtarake, kjo lëvizje u përjetua si një goditje shkatërruese, pasi fatet e tyre ishin të lidhura pazgjidhshmërisht me strukturat e larta të Partisë së Punës. Për një pakicë të vogël, ku bëja pjesë edhe unë, ndryshimi ishte një dritë shprese për t'iu shmangur nepotizmit dhe zgjedhës së totalitarizmit. Në atë kohë, mbaja postin e Zëvendësdrejtorit të Drejtorisë së Kimisë së Ushtrisë. Përgjatë 22 viteve karrierë, kisha ecur në hierarkinë ushtarake vetëm falë përkushtimit dhe profesionalizmit, pa kërkuar favore nga askush. Ndjehesha i pavarur, por edhe shumë i kujdesshëm, pasi situata ishte tejet e rrezikshme për një oficer që kishte familje dhe fëmijë për të mbrojtur. Në rrethin tim shoqëror kisha edhe Agron dhe Arta Isufin, studentë nga Kurbini, të cilët i mbaja nën një lloj kujdestarie. Për të testuar bindjet e Agronit, e kisha provokuar dikur me një tezë të propagandës zyrtare për kosovarët, por ai më dha një përgjigje që më bindi se ishte një i ri me parime të palëkundura. Kur ata më njoftuan se do të hynin në grevë urie për të kërkuar heqjen e emrit të Enver Hoxhës nga universiteti, ndjeva një përzierje frike për shëndetin e tyre dhe respekti për vendimin e guximshëm. Pasditen e 19 shkurtit, vendosa të vizitoj “Qytetin Studenti” së bashku me familjen time për t’i mbështetur. Edhe pse isha me uniformë ushtarake, qëndrova mes studentëve për disa orë. Mbaj mend se Azem Hajdari më afrohet dhe, me një ton mirënjohës por të kujdesshëm, më paralajmëroi se prania ime me uniformë mund të më rrezikonte pozicionin. Kjo eksperiencë mbetet një nga momentet më të forta të jetës sime, aty ku uniforma e ushtarit u ndesh me shpirtin e lirisë së studentëve.