Zbulim misterioz në Turqi: A janë gjetur mbetjet e djegura të Arkës së Noas 30 metra nën tokë?

Kërkimet për gjetjen e Arkës legjendare të Noas kanë marrë një rrjedhë krejtësisht të re, pasi një grup studiuesish kanë raportuar se kanë zbuluar material druri të djegur dhe të padjegur, të varrosur rreth 30 metra nën sipërfaqen e tokës në Turqinë lindore. Ky zbulim mund të sjellë të dhëna të freskëta rreth këtij formacioni misterioz, pavarësisht se ende mungojnë provat e pakundërshtueshme që e lidhin atë me anijen e lashtë biblike. Materiali në fjalë u lokalisht në formacionin Durupinar, një strukturë gjeologjike e shtrirë në një gjatësi prej afërsisht 538 metrash, e vendosur pranë Malit Ararat. Që prej vitit 1959, kur u vu re për herë të parë, ky lokalitet ka joshur vazhdimisht vëmendjen e kërkuesve të Arkës, kryesisht për shkak të formës së tij të pazakontë që i ngjan një anijeje dhe pozicionit gjeografik që përkon me rrëfimet tradicionale biblike. Sipas shkrimeve të shenjta, Noa ndërtoi një anije përmasa të mëdha për të shpëtuar familjen e tij dhe çiftet e të gjitha llojeve të kafshëve nga një përmbytje shkatërruese mbarëbotërore. Andrew Jones, themeluesi i organizatës për skanimin e Arkës dhe drejtuesi kryesor i këtij projekti, deklaroi se ekipi i tij ka dalë në dritë me mostra druri, disa prej të cilave mbajnë shenja djegieje, të ndodhura thellë nën tokë. Sipas tij, ky material i karbonizuar mund të përbëjë potencialisht "mbetjet e djegura të Arkës së Noas", megjithëse ai pranoi se gjetjet e deritanishme nuk dëshmojnë me saktësi se druri i përket vërtet anijes biblike. Deri më tani, shkencëtarët nuk kanë arritur të sqarojnë se si është djegur ky dru. Jones hodhi mundësinë që materiali të jetë shkrumbuar nga një vatër zjarri e ndezur nga ndonjë bari shekuj më parë për të kërkuar strehë. Si shkaqe të tjera të mundshme përmenden goditjet e rrufesë ose shpërthimet vullkanike, ndonëse asnjë prej këtyre hipotezave nuk është konfirmuar zyrtarisht. Hipoteka e djegies bëhet veçanërisht tërheqëse po të kihet parasysh se tregimi biblik përshkruan Noan duke e lyer Arkën me katran, një lëndë e cila shërben për mbrojtjen e drurit nga uji, por që njëkohësisht shquhet për shkallë të lartë ndezshmërie. Ekspertët vlerësojnë se ekspozimi ndaj flakëve mund të ketë ngadalësuar procesin e kalbjes së drurit, duke kontribuuar ndoshta në ruajtjes e një pjese të këtij materiali nën tokë. Megjithatë, kjo mbetet ende në kuadrin e një teorie dhe jo një shpjegim i provuar shkencërisht për gjendjen e mostrave. Gjatë hulumtimeve të mëparshme, skanimet e kryera në formacionin e Arkës shfrytëzuan teknologjinë e radarit depërtues për të ekzaminuar strukturën e brendshme. Ekipi bëri të ditur se kishte identifikuar një rrjet dhomash dhe tunelesh nëntokësore, përmasat e të cilave përputhen ndjeshëm me përshkrimet biblike të anijes. Po ashtu, studiuesit dalluan një zgavër qendrore me përmasa më të mëdha, të cilën Jones e pagëzoi me emrin "Atrium". Ai shpreh bindjen se këto hapësira të brendshme të zbuluara mund të hedhin dritë mbi mënyrën se si anija mund të ketë strehuar Noan, familjen e tij dhe numrin e madh të kafshëve të përmendura në historinë e shenjtë. Ndonëse skanimet me radar janë premtuese, ato të vetme nuk mjaftojnë për të konfirmuar nëse këto tipare nëntokësore janë vepër e dorës së njeriut apo nëse ato i përkasin një anijeje antike. "Sipas Biblës, Arka e Noas ishte një anije gjigante prej druri. Ndërsa druri kalbet, në tokë mbeten sasi të shtuara të lëndës organike," theksoi Jones. Hapi i radhës dhe më vendimtar për shkencëtarët do të jetë përcaktimi i saktë i moshës dhe i përbërjes kimike të materialit të zbuluar. Edhe nëse analizat laboratorike vërtetojnë se bëhet fjalë për dru antik, studiuesit do të duhet të dëshmojnë gjithashtu nëse ky material vjen me të vërtetë nga një anije dhe nëse formacioni gjeologjik mban shenja të qarta të ndërtimit njerëzor.