Rrëfimet prekëse të nënave: Institucionet injoruan thirrjet tona për ndihmë para tragjedive

Milihate Cokli, nëna e Erona Coklit – e cila u vra nga ish-bashkëshorti i saj gjatë vitit 2024 – pohon se kishte bërë apel të vazhdueshëm në drejtim të autoriteteve për ta ruajtur të bijën, mirëpo shqetësimet e saj kishin rënë në vesh të shurdhër. Ngjarjet tragjike të kohëve të fundit, si rasti i vrasjes së Arlinda Zekajt më 25 tetor, pasi kjo e fundit kishte alarmuar institucionet për rrezikin që i kanosej, i kanë ringjallur asaj kujtimet e dhimbshme të betejës që kishte bërë për të shpëtuar vajzën. Cokli sjell në vëmendje një episod kur ishte detyruar të shkonte te vendi i punës së Eronës, pasi ish-partneri nuk e linte të qetë as në ambientet e punës. Gjatë atij takimi, Erona i ishte afruar për ta përqafuar dhe i kishte thënë se nuk po lejohej të jetonte në qetësi. Pas këtij incidenti, ajo ishte paraqitur në stacionin policor për të denoncuar kanosjet ndaj së bijës, por trajtimi që kishte marrë nga zyrtarët e kishte lëshuar shpirtërisht. Ajo evokon një bashkëbisedim me një hetuese, e cila dyshohet se e kishte gjykuar duke e pyetur se çfarë nëne ishte që nuk e linte të bijën të vendoste vetë. Cokli tregon se ishte larguar e përlotur, pasi kishte shpjeguar qartë se Erona ishte e rrezikuar dhe se ajo kishte frikë për jetën e saj. “Unë si nënë kam kërkuar ndihmë për vajzën time, më bartnin si një leckë sa andej-këndej”, rrëfen ajo për Radion Evropa e Lirë. Humbja e Eronës ka përmbysur përgjithmonë dinamikën e familjes, shprehet Cokli, e cila tani po kujdeset me përkushtim për nipin e saj, djalin që vajza la jetë. Përtej kësaj, ajo thekson se drejtësia nuk është vendosur siç duhet, duke e quajtur tejet të butë dënimin prej 24 vjetësh burg për autorin e vrasjes së Eronës. Nëna e pikëlluar bën thirrje që institucionet të reflektojnë dhe të transformojnë rrënjësisht qasjen e tyre ndaj grave dhe familjarëve që kërkojnë mbështetje urgjente. “Nuk duhet të tallen me vajza apo nëna që kërkojnë ndihmë”, deklaron ajo për REL-in, duke kërkuar përgjegjësi më të lartë institucionale.