Drama e infermieres nga Kumanova në Suedi: U akuzua padrejtësisht për vjedhje, e vërteta del në dritë pas tri javësh

Kur një bizhuteri e çmuar u zhduk nga dhoma e një gruaje të moshuar në qytetin suedez Malmö, hije dyshimi u hodhën mbi infermieren shqiptare që kujdesej për të. E pezulluar papritur nga detyra dhe e paragjykuar pa asnjë provë konkrete, ajo pa se si mundi i viteve rrezikonte të shuhej në një çast. Megjithatë, tri javë më vonë, një dëshmi e papritur nga vetë pacientja përmbysi situatën dhe zbardhi të vërtetën e fshehur. Autorja e kësaj dëshmie është Arta, një 38-vjeçare me origjinë nga Kumanova, e cila prej njëmbëdhjetë vitesh jeton në Suedi bashkë me bashkëshortin dhe dy fëmijët e ei. Edhe pse në vendlindje kishte përfunduar studimet për infermieri, diploma e saj nuk u njoh menjëherë në tokën suedeze. Për të siguruar jetesën, ajo u angazhua fillimisht në punë krahu, duke pastruar, duke punuar në kuzhinën e një hoteli dhe duke shpërndarë reklama nëpër ndërtesa. Pas një angazhimi të vazhdueshëm për të mësuar gjuhën dhe për të kryer trajnimet e duhura, katër vjet më vonë ajo arriti të siguronte një vend pune në një qendër rezidenciale për kujdesin e të moshuarve. Megjithëse angazhimi ishte tejet i mundimshëm, ajo e bënte me pasion. Përtej shërbimeve mjekësore apo ushqimit, të moshuarit aty kishin nevojë mbi të gjitha për dikë që t’i dëgjonte me vëmendje. Një ndër to ishte Ingrida, një 82-vjeçare që dikur kishte ushtruar profesionin e mësueses së muzikës. Ajo fliste rrallë, lëvizte me vështirësi dhe çdo pasdite e kalonte pranë dritares, e zhytur në tingujt e së njëjtës melodi pianoje. Në dorën e saj të majtë, ajo mbante gjithmonë një unazë të vjetër me diamant. "Ma ka dhuruar bashkëshorti kur ishim 25 vjeç," i kishte rrëfyer ajo një ditë. "Është sendi i vetëm që nuk dua ta humbas kurrë." Vajza e të moshuarës, Helena, e vizitonte rregullisht çdo të diel, por marrëdhënia e tyre dukej e ftohtë. Shpeshherë, Arta dëgjonte debate mes tyre që lidheshin me pronat, llogaritë bankare dhe pasuritë e mbetura të Ingridës. Një mëngjes të hëne, ndërsa hyri për t'i shërbyer, Ingrida ishte ende në gjumë. Pasi e ndihmoi të ngrihej dhe i përgatiti mëngjesin, Arta vuri re se unaza mungonte në dorën e saj. Duke menduar se ndoshta e kishte hequr gjatë natës, ajo kontrolloi komodinën, sirtarët dhe hapësirën poshtë krevatit, por pa sukses. Menjëherë informoi mbikëqyrësen e turnit për situatën. Brenda pak orësh, në qendër u paraqit Helena. Pasi kontrolloi dhomën, ajo kërkoi listën e stafit që kishte pasur qasje në atë ambient gjatë ditës së fundit, ku emri i Artës figuronte i fundit. "Një unazë nuk zhduket vetë," deklaroi ajo me zë të lartë nëpër korridor, duke e ngarkuar Artën me një shikim të rëndë akuze. Menjëherë pas kësaj, drejtoria i kërkoi dorëzimin e çelësave dhe e njoftoi për pezullimin nga puna deri në sqarimin e plotë të ngjarjes. Policia mori dëshminë e saj dhe kreu kontrolle në dollapin personal të punës. Situata u bë edhe më e rëndë kur disa nga kolegët filluan ta shmangnin. Atë mbrëmje, ajo u mundua t'ua fshihte të vërtetën fëmijëve, duke u thënë se kishte marrë disa ditë pushim, por djali i saj 14-vjeçar e dëgjoi duke qarë në kuzhinë. Frika më e madhe e saj nuk ishte humbja e vendit të punës, por njollosja e emrit dhe integritetit të saj profesional për diçka që nuk e kishte bërë kurrë. Ndërkohë, Helena insistonte se unaza kishte vlerë të madhe financiare dhe se Arta ishte e vetmja që kishte hyrë në dhomë atë mëngjes. Pa asnjë përgjigje zyrtare për fatin e saj profesional, ajo nisi të kërkonte punë tjetër, ndonëse çdo formular kërkonte shpjegim për largimin e papritur. Pas tri javësh ankthi, drejtoresha e thirri sërish në qendër, duke i transmetuar një kërkesë të posaçme nga vetë Ingrida, e cila dëshironte ta takonte sërish.