Marrëdhëniet e kryeministrit Rama: A janë aleatët ndërkombëtarë të dobishëm për të ardhmen e Shqipërisë?

Kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, shpesh krenohet me shprehjen se ka sjellë miq për vendin. Këtë frazë ai e përdor në dy drejtime kryesore: së pari, për të dëshmuar se falë ndikimit të tij personal ka afruar në Tiranë figura të rëndësishme politike nga Bashkimi Evropian, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe vendet e Gjirit Persik; dhe së dyti, për të vënë në dukje vizitat e personaliteteve të njohura nga bota e turizmit apo e arkitekturës. Në këtë kuadër përfshihet edhe promovimi i studiove prestigjioze të projektimit në librin e tij të fundit prej 800 faqesh. Formalisht, shefi i ekzekutivit mund të duket i saktë në pretendimet e jo. Duke shfrytëzuar rrjetin e tij të kontakteve, ai ka bindur liderët evropianë që të mbajnë samite në Tiranë, përfshirë takimin e Komitetit Politik Evropian dhe atë për Ukrainën, si dhe ka joshur figura publike si Dua Lipa për të promovuar turizmin kombëtar. Por, lind pyetja: a mjafton e gjithë kjo? Ndonëse është e vërtetë se kreu i qeverisë ka krijuar kontakte anembanë botës, mbetet për t'u parë nëse këta të ashtuquajtur miq të tij janë bërë gjithashtu miq të Shqipërisë. Çfarë efekti real patën këto lidhje në ekonominë e vendit? Gjatë rreth 13-14 viteve të qeverisjes së tij, sa kompani me emër operojnë në sektorin e energjisë, përveç dy anijeve prodhuese të energjisë në Vlorë? Çfarë solli ky rrjet miqësish për gazifikimin e Shqipërisë përmes gazsjellësit TAP, për infrastrukturën apo për fusha të tjera strategjike të investimeve? Si u menaxhua prodhimi i naftës vendase? Mjafton të kujtojmë se gjatë vizitës së kryetares së Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, në Tiranë, projekti më madhor ku ajo u ndal ishte shkolla "Edit Durham", e financuar nga vetë Bashkimi Evropian. Për të qenë më të saktë në analiza, vlen të kujtojmë se Edi Rama erdhi në pushtet me sloganin e njohur për zero probleme me fqinjët, duke paralajmëruar një erë të re miqësie me Serbinë dhe presidentin e saj, Aleksandar Vuçiq. Janë tashmë të njohura takimet e shpeshta, samitet, panairet dhe imazhet e përbashkëta mes tyre. Por çfarë prodhuan realisht këto marrëdhënie? Ato sollën përmbytjen e tregut shqiptar me mallra serbe, duke goditur rëndë bujqësinë vendase, si dhe hapjen e Shqipërisë ndaj Beogradit në dëm dhe izolim të Kosovës. Këto nisma rajonale janë parë vazhdimisht si të orientuara kundër interesave të Kosovës. Aq e vërtetë është kjo, sa gazetari i njohur gjerman, Michael Martens, e ka cilësuar atë si kryeministrin shqiptar më të favorshëm për Serbinë që nga koha e Nikola Pashiqit (1912-1926). Më tej, afrimiteti Rama-Vuçiq u shoqërua me përkeqësim të pozitës së shqiptarëve në Luginën e Preshevës dhe me një përçarje të thellë të faktorit shqiptar në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni të Veriut, Luginë dhe Mal të Zi. Vështirë të gjendet një periudhë tjetër me një ndarje kaq të madhe kombëtare gjatë dekadave të fundit. Po kështu, aleatët e tjerë rajonalë me të cilët u angazhua kryeministri shqiptar ishin kryesisht figura të afërta me Beogradin, nga Dritan Abazoviq te Zoran Zaev dhe Milorad Dodik, dëshmi të së cilave gjenden me shumicë në arkivat digjitale. Në arenën ndërkombëtare, ndonëse solli shumë liderë evropianë në Tiranë, kryeministri Rama vendosi në qendër të vëmendjes presidentin e Francës, Emmanuel Macron, duke anashkaluar herë pas here figura si kancelari gjermani Olaf Scholz, ndërsa raportet me ish-kancelaren Angela Merkel nuk patën një vijimësi të ngushtë. Një qasje e ngjashme u ndoq edhe në raport me Turqinë dhe presidentin Recep Tayyip Erdogan. Ndërkohë, nga Shtetet e Bashkuara, përveç zyrtarëve të lidhur me rrjetin e George Soros, si Antony Blinkin, në vend u la gjurmë edhe përmes skandalit me ish-zyrtarin e lartë të FBI-së, Charles McGonigal, një histori me prapavija të dyshimta që u zhvillua në bashkëpunim të ngushtë me kryeministrin shqiptar, por jashtë çdo interesi madhor të Shqipërisë.