Kur patriotizmi i rremë shndërrohet në rrezik për vendin: Pse nuk duhet të digjet Kosova për interesat e të tjerëve?

Në rrjetet sociale dhe gjatë deklaratave publike të disa përfaqësuesve të organizatave të dala nga lufta, si dhe nga radhët e deputetëve të Partisë Demokratike të Kosovës (PDK), paralajmërohej shpesh se dënimi i mundshëm i ish-udhëheqësve të UÇK-së, Hashim Thaçi, Jakup Krasniqi, Rexhep Selimi dhe Kadri Veseli nga Dhomat e Specializuara në Hagë, do të sillte trazira të mëdha në vend. Ish-deputeti Nait Asani pat deklaruar hapur se "ka me u kallë Kosova nëse ata dënohen atje", një thirrje që ngriti shqetësime të mëdha për stabilitetin e sigurinë kombëtare. Ishte një pamje e rëndë dhe e dhimbshme kur qytetarët, të nxitur nga agjenda të caktuara politike, sulmonin vetë bijtë e tyre në uniformën e Policisë së Kosovës dhe shkatërronin pronat e vendit të tyre. Askush nga nxitësit e këtyre situatave nuk ofroi ndonjë arsyetim bindës se çfarë do të fitonte Kosova nga këto tollovi dhe çfarë do të ishin përfitimet e një vendi të djegur nga flakët. Duke pasur parasysh se shumica e qytetarëve besojnë se Gjykata Speciale ka ngritur aktakuza ndaj ish-pjesëtarëve të UÇK-së bazuar në skenarë dhe instruksione serbe, shtrohet pyetja logjike: Pse duhet që kosovarët të dëmtojnë shtëpinë e tyre vetëm për t'i shërbyer qëllimeve dhe kurtheve të Serbisë? Në rrafshin historik, pothuajse të gjithë themeluesit e shtetit shqiptar janë përballur me tragjedi personale – ose janë eliminuar përmes atentateve, ose u janë vrarë djemtë, ndërsa trashëgimtarët e tyre shpesh kanë kaluar jetë të persekutuara, duke vdekur në kushte të rënda, siç ishte rasti i Ismail Qemalit dhe familjes së tij, apo vrasja e Isa Boletinit më 23 janar 1916 së bashku me djemtë e tij të rinj, Halilin dhe Zahidin. Megjithatë, pas gjithë atyre dhimbjeve të mëdha shpirtërore, askush nuk bëri thirrje për ta kallur Shqipërinë, por për ta ndërtuar dhe forcuar atë. Në këtë kontekst, një shembull mbresëlënës dhe emocionalisht domethënës erdhi nga Altin Krasniqi, djali i Jakup Krasniqit – një personalitet për të cilin, ndryshe nga shumë të tjerë, nuk është folur për keqpërdorim postesh apo pasurim të paligjshëm pas luftës. Pavarësisht dhimbjes së thellë për të atin, ai deklaroi se ky vendim nuk përbën humbje apo dënim për ta, pasi fitoren e tyre e kanë arritur në qershor të vitit 1999 dhe më 17 shkurt 2008. Përveç pankartës "Liria ka emër", protestuesit dhe shoqëria duhet të kuptojnë se "Liria ka edhe çmim". Këtë çmim e kanë paguar heronjtë e rënë në fushën e betejës, mijëra gra të dhunuara gjatë luftës, fëmijë të pafajshëm, pleq të sakatosur, vendbanime të shkatërruara, varreza masive dhe viktimat e Reçakut. Të akuzuarit nga Dhomat e Specializuara, institucion ky i themeluar nga vetë Kuvendi i Kosovës, ndonëse janë dënuar në shkallë të parë, ende nuk konsiderohen përfundimisht fajtorë. Ata kanë hapësirën e plotë ligjore për të dëshmuar pafajësinë e tyre në shkallën e Apelit. Ky nuk është momenti për lotë të rrejshëm dhe as për të rrezikuar ardhmërinë e Kosovës. Në vend që figura publike dhe diplomatike të njohura si Vlora Çitaku të udhëhiqnin me shembull pozitiv dhe të orientonin partinë e tyre drejt maturisë institucionale, qasja e tyre publike shpesh ka lënë për të dëshiruar sa i përket përgjegjësisë shtetërore. Deputetët e opozitës u angazhuan në retorika të ashpra ndaj partnerëve ndërkombëtarë, Bashkimit Evropian dhe Shteteve të Bashkuara, duke dhënë mesazhe kontradiktore dhe duke krijuar huti te qytetarët, pa shpjeguar realisht pasojat dhe kufizimet e veprimeve të tilla të pamatura.