Mrekullia mjekësore: Historia e mjekes që mbijetoi pasi trupi i saj “ngriu” në 13.7 gradë Celsius

Një ngjarje e jashtëzakonshme e regjistruar në vitin 1999 në Norvegji ka hyrë në analet e mjekësisë si një nga rastet më mbresëlënëse të mbijetesës. Një mjeke suedeze, e cila po bënte ski, arriti të kthehej në jetë pasi temperatura e trupit i kishte rënë në vetëm 13.7 gradë Celsius dhe zemra i kishte ndalur së rrahuri plotësisht. Rasti i Anna Bagenholm ndryshoi përgjithmonë qasjen e shkencës ndaj hipotermisë ekstreme dhe ndikimit mbrojtës që ajo mund të ketë në funksionimin e trurit dhe organeve jetësore. Ngjarja ndodhi më 20 maj 1999, kur Bagenholm, në atë kohë 29 vjeçe, po shijonte një zbritje me ski pranë qytetit të Narvikut, në veri të vendit nordik. Gjatë manovrimit në një terren të pjerrët, ajo humbi kontrollin dhe përfundoi e bllokuar brenda një përroi malor të ngrirë. Koka e saj mbeti e zhytur nën ujë, ndërsa sipër saj ishte krijuar një shtresë akulli me trashësi rreth 20 centimetra. Për afro 40 minuta, ajo arriti të mbijetonte duke kapur një sasi të vogël ajri nën sipërfaqen e akullit, derisa përfundimisht humbi ndjenjat. Megjithëse miqtë e saj u përpoqën menjëherë ta ndihmonin, u deshën rreth 40 minuta të tjera pune intensive për të çelur një vrimë në akull dhe për ta nxjerrë atë jashtë. Kur u bë e mundur nxjerrja e saj, shenjat vitale ishin zhdukur: temperatura e trupit ishte shumë larg normales (36–37°C) dhe zemra e kishte ndalur funksionimin, duke e futur pacienten në arrest kardiak mjekësor. Pavarësisht skenarit fatal, ekipi i shpëtimit dhe ai mjekësor refuzuan të dorëzoheshin. Gjatë transportit me helikopter, i cili zgjati rreth një orë, asaj iu dha oksigjen dhe u aplikua reanimim kardiopulmonar (CPR). Me mbërritjen në spital, mjekët aktivizuan një sistem të avancuar të bajpasit kardiopulmonar, i cili mundësoi qarkullimin dhe ngrohjen e gjakut jashtë trupit, duke zëvendësuar përkohësisht punën e zemrës dhe mushkërive. Pasi temperatura e trupit u ngrit në mënyrë të kontrolluar, zemra e saj rifilloi rrahjet. Ky rast bëj bujë të madhe ndërkombëtare pasi u dokumentua në revistën prestigjioze shkencore The Lancet në vitin 2000. Ekipi mjekësor drejtohej nga specialisti Mads Gilbert nga Universiteti i Tromsø-s. Bagenholm kaloi dy muaj në kujdes intensiv, ku 35 ditë i kaloi e lidhur pas aparaturave të frymëmarrjes artificiale. Edhe pse fillimisht pësoi paralizë, përmes një rehabilitimi të gjatë dhe të kujdesshëm ajo arriti të rimarrë lëvizshmërinë. Vetëm pesë muaj pas aksidentit ajo iu kthye detyrës dhe pasionit për skijimin, ndërsa tetë muaj më vonë vuante vetëm nga një ndjesi e lehtë shpimi në duar. Në rrethana normale, mungesa e qarkullimit të gjakut shkakton dëmtime të pariparueshme në tru brenda pak minutash. Megjithatë, ftohja e skajshme e trupit ngadalëson ndjeshëm metabolizmin, duke ulur nevojën e qelizave për oksigjen. Në rastin në fjalë, hipotermia shërbeu si një mburojë natyrore që mbrojti trurin nga dëmtimet e menjëhershme, duke i lënë mjekëve kohën e mjaftueshme për të ndërhyrë. Statistikat e publikuara ndër vite tregojnë se rastet e tilla janë jashtëzakonisht të rralla dhe kërkojnë protokolle strikte mjekësore. Specialistët theksojnë se hipotermia nuk përbën në vetvete një garanci mbijetese dhe nuk duhet konsideruar kur ዓይነት si një procedurë që mund të provizohet pa mbikëqyrje profesionale. Trajtimi i rasteve të tilla kërkon pajisje të sofistikuara dhe staf të trajnuar. Sot, Anna Bagenholm është 56 vjeçe dhe ushtron profesionin e radiologes në Tromsø, ndërsa nga dita e aksidentit të rëndë ajo nuk ruan asnjë kujtim personal.