Zbatimi i ligjit nuk njeh përjashtime: Kërkohet llogaridhënie e plotë për veprimet e Policisë së Kosovës para Kuvendit

Ngjarjet e ndodhura mbrëmjen e kaluar në afërsi të ndërtesës së Kuvendit të Kosovës nuk mund të amnistohen përmes arsyetimeve të përgjithësuara rreth atmosferës së tensionuar, revoltës qytetare apo domosdoshmërisë për të ruajtur rendin publik. Roli kryesor i Policisë së Kosovës mbetet pikërisht menaxhimi i situatave të tilla kritike, zbutja e konflikteve dhe garantimi i sigurisë për çdo qytetar. Nëse gjatë zhvillimit të protestës efektivët e rendit kanë aplikuar mjete dhe forcë që i kanë kaluar kufijtë e ligjshmërisë dhe proporcionalitetit, atëherë nuk bëhet më fjalë thjesht për një ndërhyrje operative, por për një shkelje të rëndë të përgjegjësisë institucionale dhe personale. Në këtë drejtim, fajësia nuk mund t'i vishet qytetarëve për shkak të dështimit të mundshëm strukturor në menaxhimin e situatës. Strukturat policore kishin në dispozicion një sërë mekanizmash alternativë veprimi, si dialogun me organizatorët, shpërndarjen strategjike të turmës, ngritjen e barrierave, sigurimin e korridoreve të kalimit dhe evakuimin e kontrolluar të personave që ndodheshin në zonë rreziku. Lidhur me praninë e deputetëve të Lëvizjes Vetëvendosje brenda Kuvendit, shtrohet pyetja thelbësore se pse nuk u organizua një rrugëkalim i sigurt për daljen e tyre, por u la hapësirë përshkallëzimit deri në përdorimin e gazit lotsjellës, ujit dhe forcës fizike. Nëse një mundësi e tillë evakuimi ekzistonte dhe u la pa u zbatuar, autoritetet kompetente duhet të nisin hetimet jo vetëm ndaj sjelljes së efektivëve në terren, por edhe mbi të gjithë zinxhirin komandues, planifikimin taktik dhe vendimmarrjen e niveleve më të larta drejtuese në polici. Megjithatë, pamjet filmike të shfaqura nga protesta paraqesin një shqetësim edhe më të madh. Konfirmimi i mundshëm se ndaj një invalidi të UÇK-së të shtrirë në tokë, si dhe ndaj personave të moshuar, është ushtruar dhunë fizike, kërkon një reagim urgjent nga strukturat shtetërore. Një individ i pafuqishëm në tokë nuk mund të trajtohet me të njëjtët parametra rrezikshmërie si një protestues i dhunshëm në veprim. Vazhdimi i ushtrimit të dhunës nga ana e zyrtarëve policorë pasi rreziku është shuar plotësisht, përbën bazën e mjaftueshme për nisjen e hetimeve penale dhe disiplinore. Uniforma zyrtare nuk përbën në asnjë mënyrë autorizim për dhunë, ashtu si autoriteti policor nuk mund të shërbejë si mburojë nga ligji. Përdorimi i forcës nga ana e shtetit nuk guxon të shndërrohet në një formë ndëshkimi trupor ndaj qytetarëve të vet. Inspektorati Policor i Kosovës dhe Prokuroria e Shtetit kanë detyrimin të ndërhyjnë pa vonesë, pa pritur që opinioni publik ta kalojë në harresë ngjarjen. Hapat e parë duhet të përfshijnë sekuestrimin dhe ekzaminimin e të gjitha materialeve filmike nga kamerat e sigurisë, kronikat e mediave, xhirimet e qytetarëve, komunikimet e brendshme dhe raportet zyrtare të njësive intervenuese. Identifikimi i saktë i zyrtarëve që kanë ushtruar dhunë, i eprorëve që kanë lëshuar urdhra, si dhe i personave që kanë miratuar përdorimin e mjeteve të dhunshme është parësor. Duhet të vlerësohet qartë nëse ndërhyrja ishte ligjore, e domosdoshme dhe e matur. Në të kundërt, përgjegjësia duhet të jetë tërësisht individuale dhe e pakompromis. Pa deklarata boshe politike, pa justifikime institucionale dhe pa mbrojtje automatike të kolegëve me uniformë, kërkohet llogaridhënie e drejtpërdrejtë para ligjit. Vlera e një shteti demokratik nuk dëshmohet vetëm përmes mënyrës se si mbron institucionet e veta, por sidomos përmes trajtimit që u rezervon qytetarëve në momentet e tyre të dobësisë, moshës së thyer, apo kur ata gjenden të shtrirë e të pambrojtur. Nëse shteti kërkon nga qytetarët respekt për policinë, atëherë institucioni i policisë duhet të jetë i pari që jep shembullin e respektimit të ligjit, pasi Kosovës nuk i duhet një forcë rendi që sundon përmes frikës.