Udhëtimi i dëshpëruar i Shpend Gurit te «fallxhtari»: Kur varfëria kërkon shpëtim te mashtrimi

Pavarësisht përpjekjeve titanike ditë e natë për të siguruar një jetesë më të mirë për vete dhe familjen e tij, Shpend Guri po kalonte një periudhë tejet të vështirë. Ai po përballej me një varfëri të skajshme, duke u ndjerë i lodhur, i rraskapitur dhe krejtësisht i pafuqishëm përballë sfidave të përditshmërisë. Një ditë, bashkëshortja e tij i kërkoi me ngulm që të udhëtonte drejt fshatit Andej Mali, pasi atje jetonte një njeri që njihej si fallxhi dhe që thuhej se u dilte në ndihmë qytetarëve në nevojë. «Po ç’njeri, mori e uruar?!», iu përgjigj Shpendi i habitur, duke lëvizur kokën në shenjë mosbesimi, i kapluar nga lodhja dhe paqartësia se nga t'ia mbante. «Po shihe, o Shpendi im i mirë, shumë njerëzve u ka ndihmuar... Më ka treguar një tezja ime se si, pasi burri i saj kishte vizituar njeriun e Andej Malit, jeta e tyre kishte ndryshuar rrënjësisht. Janë pasuruar dhe kanë ndërtuar një shtëpi të madhe», insistonte e shoqja. Edhe pse fillimisht ishte skeptik, duke thënë se kjo nuk ishte as punë hoxhe e as e priftit, lutjet e vazhdueshme të gruas bënë që Shpendi përfundimisht të dorëzohej dhe të merrte vendimin për të udhëtuar drejt atij fshati. I pajisur vetëm me pak bukë e ujë, ai u nis drejt destinacionit të panjohur. Kur mbërriti në Andej Mali, ai u habit nga numri i madh i njerëzve që prisnin para derës së të ashtuquajturit ndihmëtar, i cili premtonte t'u jepte fat atyre që kërkonin thjesht një kafshatë buke për fëmijët e tyre. Kur i erdhi radha të hynte, Shpendi gjeti brenda një burrë të ulur në një karrige me këmbë të shkurtra, pranë të cilit ndodheshin një brokë me ujë dhe disa copëra letrash të ngushta. Duke mos pasur asnjë shenjë tradicionale fetare, ai dukej si çdo qytetar tjetër. I pyetur për arsyen e kësaj vizite të gjatë dhe për hallet e tij, Shpend Guri rrëfeu hapur të gjithë historinë e varfërisë që e rëndonte. Ndihmëtari iu përgjigj se çelësi i suksesit qëndron te puna e palodhur gjatë verës për t'i siguruar të ardhurat e dimrit, duke theksuar se pa mund nuk ka jetë. «O pasha të Madhin Zot, nuk jemi ndalur as unë e as shoqja, madje kemi përfshirë edhe fëmijët në punë ditë e natë, por sërish nuk po mund të dalim në degë të gjelbër», u betua Shpendi me dëshpërim. Duke vazhduar rrëfimin, ai tregoi një fatkeqësi të fundit: «Para një jave na polli e vetmja dhi që kishim, por dy ditë më vonë dy kecat ngordhën, megjithëse ne qëndruam mbi kokë të tyre gjithë kohën, me shpresën se do të kishim diçka për të mbajtur frymën gjallë». I prekur nga historia e rëndë dhe për hir të fëmijëve të mitur, ndihmëtari mori një laps dhe një letër për t'i shkruar një hajmali, ndërkohë që nisi të lutej me zë të lartë drejtuar Krijuesit, duke thirrur në ndihmë simbole të shenjta, qiellin, yjet, dëshmorët dhe engjëjt e mirë.