Lot gëzimi në Hamburg: Mesazhi i papritur pas 17 vitesh heshtje nga babai në Kërçovë zbulon të vërtetën prekëse

Për plot 17 vite në Gjermani, Arbeni jetoi me bindjen e dhimbshme se i ati nuk ia kishte falur kurrë vendimin për të lënë Kërçovën. Komunikimi i tij familjar zhvillohej ekskluzivisht përmes nënës, ndërsa nga babai nuk kishte mbërritur kurrë qoftë edhe një mesazh i vetëm. Kjo distancë e ftohtë kishte bërë që edhe fëmijët të krijonin idenë se gjyshi nuk shfaqte interes për ta. Megjithatë, një urim ditëlindjeje i shoqëruar me gabime drejtshkrimore solli në dritë një sekret të ruajtur me dekada. Arbeni tregon se prej 17 vitesh jeton në Hamburg, ku mbërriti në moshën 26-vjeçare. Fillimisht nisi me punë sezonale, për siguruar më pas një vend të përhershëm në një kompani mirëmbajtjeje të sistemeve të ngrohjes. Në Kërçovë kishte lënë prindërit dhe një shtëpi ku shpresonte të rikthehej pas dy ose tri vitesh, por planet ndryshuan pasi u martua, u bë baba i dy fëmijëve dhe kthimi u bë një mundësi gjithnjë e më e largët. Rutina e telefonatave të mbrëmjes me nënën ishte kthyer në zakon, ku ajo pyeste për ushqimin, fëmijët dhe mbarëvajtjen e punës. Babai qëndronte zakonisht pranë saj, por rrallëherë pranonte ta merrte aparatin celular në dorë. Pas një përshëndetjeje të shkurtër me një kollitje apo lëvizje karrigeje, ai ia kthente menjëherë telefonin bashkëshortes, duke e lënë bisedën të mos zgjaste kurrë më shumë se një minutë. Në fillim, Arbeni mendonte se kjo ishte thjesht natyra e mbyllur e të atit, i cili kishte punuar gjithë jetën si mekanik në një punishte të vogël dhe nuk shprehte kurrë emocione. Por me kalimin e kohës, kjo heshtje nisi të shndërrohej në një plagë shpirtërore. Kur bleu apartamentin e parë, reagimi i vetëm i babait ishte një paralajmërim për të mos marrë shumë borxhe. Kur lindi vajza e tij, Elina, apo kur djali nisi shkollën, i ati nuk dërgoi asnjë urim. Këto sjellje e bindën Arbenin se largimi i tij nuk ishte kapërcyer kurrë, aq më tepër që para nisjes për në Gjermani, i ati e kishte paralajmëruar se një ditë do të pendohej që po braktiste familjen dhe vendlindjen. Edhe gjatë vizitave në Kërçovë, atmosfera ishte e rëndë; ndërsa nëna përpiqej të organizonte aktivitete, babai mbetej i heshtur në oborr me veglat e tij, pasi nuk dinte gjermanisht e fëmijët flisnin pak shqip. Një ditë, vajza e tij nëntëvjeçare e pyeti hapur gjyshin se përse nuk u telefononte kurrë, dhe ai kishte buzëqeshur në siklet duke ia hedhur fajin moshës. Megjithatë, problemi nuk qëndronte te fjalët, por te fakti se ai nuk kishte marrë kurrë asnjë iniciativë për ta kontaktuar vetë. Në prag të ditëlindjes së tij të 43-të, teksa po largohej nga vendi i punës, telefoni i tij mori një njoftim. Mesazhi kishte mbërritur pikërisht nga numri i babait dhe përmbante fjalët: “Urime ditlindjen bir. Te kemi shendosh. Mos u merzit me mua. Une po mesoj.” Ndonëse i shkruar pa shenja pikësimi dhe me gabime, ky ishte kontakti i parë direkt nga ai. I habitur, Arbeni telefonoi menjëherë nënën, e cila ndodhej te motra e saj në Gostivar për shkak të një ndërhyrjeje mjekësore në dorë, duke ngritur kështu pyetjen se kush e kishte shkruar në të vërtetë atë mesazh.