Rrëfimi prekës i shqiptarit në Dublin: Testi i ADN-së i përmbys jetën në moshën 48-vjeçare, ja si reagoi babai

Një analizë gjenetike, e kryer fillimisht thjesht nga kurreshtja, ka përmbysur rrënjësisht çdo gjë që Ardiani dinte për origjinën dhe historinë e familjes së tij. Rezultatet konfirmuan se njeriu që e kishte rritur nuk ishte babai i jo biologjik. I pushtuar nga ndjenja se kishte kaluar 48 vjet të jetës së tij mbi një të vërtetë të rreme, ai mori rrugën nga Irlanda, ku jetonte, për t'u kthyer në Preshevë me synimin për të zbardhur misterin. Megjithatë, reagimi dhe përgjigjja që mori nga i ati ishin krejtësisht ndryshe nga ajo çfarë kishte parashikuar. Ardiani, 48 vjeç, tregon se prej dy dekadash ka vendosur jetën e tij në Dublin. Ai ka lindur në Preshevë, në një familje tradicionale ku babai, Bashkimi, ushtronte profesionin e shoferit të autobusit, ndërsa nëna, Naxhija, punonte si rrobaqepëse. Në këtë vatër familjare është rritur edhe motra e tij, Bleta, e cila është pesë vjet më e vogël. Edhe pse i ati nuk shquhej si një njeri që i shprehte hapur emocionet apo t'i thoshte shpesh fjalë dashurie, ai ka qenë gjithmonë një shtyllë mbështetëse. Që në fëmijëri, ai kujdesej ta përcillte në agim për në shkollë, ndërsa kur Ardiani u regjistrua për studime të larta në Prishtinë, Bashkimi shiti automjetin e tij të vjetër për të siguruar pagesën e vitit të parë. Më vonë, kur vendosi të emigronte në Irlandë, ishte i vetmi që e mbështeti pa hezitim duke i thënë se dera e shtëpisë do të ishte gjithmonë e hapur për të. Nëna e tyre u nda nga jeta shtatë vite më parë, pas një betejë të shkurtër me sëmundjen. Pas kësaj humbjeje, i ati u mbyll edhe më shumë në vetvete, ndërsa komunikimi mes tyre kufizohej në telefonata javore të shkurtra që mbyllnin gjithmonë me të njëjtën linjë bisede. Kthesa e madhe ndodhi pikërisht në ditëlindjen e tij të 48-të, kur vajza e tij më e madhe, Era, i dhuroi një kit për testimin e ADN-së dhe gjenealogjisë, me qëllim plotësimin e pemës familjare. Edhe pse fillimisht ishte skeptik duke besuar se e njihte mirë prejardhjen e tij nga Presheva, ai pranoi nën insistimin e vajzës. Pas disa javësh mbërritën përgjigjet. Ndonëse përqindjet gjenetike dukeshin normale, ajo që ngriti dyshime ishte lista e të afërmve gjenetikë. Mes tyre mungonte çdo lidhje me të afërmit nga ana e babait, ndërkohë që kushëriri i tij në Gjermani, Lulzimi, i cili kishte bërë të njëjtin test, nuk shfaqte përputhjen e pritshme sipas pemës familjare. Pasi vajza e tij kontrolloi të dhënat për të shmangur ndonjë gabim teknik, ajo zbuloi një tjetër përputhje domethënëse. Një person me emrin Petrit, banues në Austri, rezultonte kushëri i afërt i Ardianit. Kur ky i fundit e kontaktoi dhe i tregoi vendlindjen dhe emrin e nënës, pas një heshtjeje dy-ditore, Petrit i ktheu një mesazh të vetëm: “Mendoj se duhet të flasësh me babanë tënd”. Kjo fjali e la pa gjumë gjithë natën. Kur kontaktoi përsëri të atin në telefon, nuk gjeti guximin ta pyeste hapur, ndërsa i moshuarit i foli për temat e zakonshme të motit, shëndetit dhe riparimit të çatisë. I gjendur në këtë udhëkryq, Ardiani vendosi të porosiste një test të dytë verifikimi, duke përfshirë motrën e tij e cila fillimisht e kundërshtoi idenë duke e ftuar të mos hapte plagë të vjetra për shkak të moshës 76-vjeçare të babait. Rezultati i testit të motrës solli goditjen përfundimtare: ata rezultuan gjysmëvëlla dhe gjysmëmotër, pa të njëjtin baba biologjik. Për disa çaste, ndjenja e ajrit të munguar e la pa fjalë, ndërsa mendimet e tij fluturuan drejt varrit të nënës, duke ndriçuar një ndjenjë të përzier zemërimi, pavarësisht se ajo nuk jetonte më.