Fuqia e tavolinës së përbashkët: Si ndikojnë njerëzit e dashur në nivelet e sheqerit në gjak

Ndarja e një vakti ushqimor me partnerin, familjarët apo njerëz të tjerë të afërt mund të sjellë përfitime të rëndësishme për mënyrën se si trupi ynë menaxhon sheqerin. Sipas një kërkimi të fundit shkencor, shoqëria e një personi të dashur ka aftësinë të zbutë rritjen e glukozës pas ngrënies dhe të ndihmojë në stabilizimin e saj më të shpejtë në parametrat normalë. Eksperimentet kanë dëshmuar se të ushqyerit vetëm nuk jep të njëjtin efekt në organizëm krahasuar me praninë e një individi të rëndësishëm në rrethin tonë shoqëror. Pavarësisht konsumimit të së njëjtës sasi karbohidratesh, lidhja emocionale reflektohet në një përgjigje më të lehtë glicemike. Këto përfundime janë publikuar në revistën e njohur shkencore Science Advances, pas një projekti të përbashkët të ndërmarrë nga ekspertë të Universitetit Hebraik të Jerusalemit dhe Qendrës Mjekësore Sheba. Për të kuptuar dinamikën e brendshme, shkencëtarët vunë në provë reagimet trupore në rrethana të ndryshme shoqërore. Pjesëmarrësit konsumuan një ushqim të standardizuar dhe të ngarkuar me karbohidrate, ndërkohë që nivelet e glukozës u matën si gjatë momenteve të vetmuara, ashtu edhe nën shoqërinë e personave të afërt. U konstatua se afërsia e ndërsjellë shoqërohet me një ngritje më të butë të glukozës dhe rikthim të shpejtë të ekuilibrit. Autorët e lidhin këtë dukuri me konceptin e “fiziologjisë sociale”, sipas të cilit funksionet tona jetësore nuk kushtëzohen vetëm nga gjendja e brendshme, por edhe nga mjedisi dhe marrëdhëniet shoqërore. Interesant është fakti se ky mekanizëm nuk shpjegohet thjesht me uljen e stresit dhe funksionon edhe pa pasur nevojë për kontakt të drejtpërdrejtë fizik. Teoria e fiziologjisë sociale hedh dritë mbi faktin se prania e njerëzve që duam ndikon te rregullimi i proceseve të ndryshme biologjike. Kërkuesit kanë vënë re se ndërveprimet njerëzore ndikojnë gjithashtu në menaxhimin e temperaturës së trupit gjatë të ftohtit dhe në përgjigjet ndaj stresit te foshnjat dhe të rriturit. Shir Atzil, një prej hulumtuesve të këtij studimi, thekson se deri tani trupi është parë si një sistem i mbyllur dhe vetërregullues. Sipas saj, këto zbulime tregojnë se biologjia njerëzore është nga natyra e saj sociale, ndërsa prania e dikujt të dashur mund të ulë sasinë e energjisë që organizmi harxhon për t'u vetërregulluar. Këto të dhëna ofrojnë një qasje krejtësisht të re ndaj ushqyerjes dhe shëndetit metabolik. Përveç llogaritjes tradicionale të kalorive, yndyrave, proteinave apo karbohidrateve, faktorët mjedisorë dhe shoqërorë gjithashtu luajnë rol në mënyrën se afron reagimi metabolik, përfshirë rezistencën ndaj insulinës dhe kontrollin e glukozës. Megjithatë, autorët tërheqin vëmendjen se ngrënia në shoqëri nuk mund të zëvendësojë kurrsesi një dietë ushqimore të balancuar, aktivitetin e rregullt fizik apo terapitë mjekësore, dhe nuk përbën një parandalues automatik ndaj shtimit në peshë apo sëmundjeve metabolike. Mesazhi kryesor mbetet se konteksti social i vaktit është po aq fascinues për t’u studuar sa edhe vetë ushqimi që konsumojmë.