Nëse po kaloni një fazë sfiduese, ndaloni për një çast dhe kushtojini vëmendje këtyre fjalëve

Ka periudha në jetë kur çdo individ ndihet sikur po përballet me sfidat i vetëm. Mund të jeni mes njerëzve, të vazhdoni angazhimet tuaja ditore, të komunikoni, të buzëqeshni dhe të dukeni krejtësisht mirë, ndërkohë që në brendësinë tuaj po zhvillohet një betejë për të cilën askush nuk di asgjë. Pikërisht kjo është një nga aspektet më të vështira të ngarkesës emocionale: ajo nuk është gjithmonë e dukshme në syrin e të tjerëve. Shpesh, personi që shfaqet më i qetë është pikërisht ai që po përpiqet me çdo kusht që të mos shpërthejë nga brenda. Ka momente kur dëshironi të qani, por lotët refuzojnë të dalin. Ka raste kur mbani kaq shumë gjëra brenda vetes sa do të dëshironit të bërtisni, por nuk i gjeni fjalët e duhura ose nuk dini kujt t’ia shprehni ato. Ka ditë kur nuk kërkoni këshilla, zgjidhje apo shpjegime logjike, por kërkoni vetëm praninë e dikujt tjetër. Një përqafim të ngrohtë. Një dorë të sigurt mbi supe. Një zë që t'ju thotë: “Jam këtu me ty. Nuk ke pse t'i përballosh të gjitha i vetëm.” Shpeshherë, forcën e konceptojmë gabimisht si aftësinë për të duruar gjithçka në heshtje. Megjithatë, nga ana psikologjike, kjo nuk qëndron gjithmonë. Të jesh i fortë nuk do të thotë të mos qash, të mos lodhesh apo të mos pranosh se po vuan. Përkundrazi, një pjesë thelbësore e qëndrueshmërisë mendore është aftësia për ta njohur dhimbjen dhe për t'i siguruar asaj vendin e duhur. Emocionet që shtypen vazhdimisht nuk zhduken vetëm sepse ne refuzojmë t'i pranojmë ato. Ato mund të shfaqen përmes formave të tjera: ankthit, irritimit, lodhjes kronike, pagjumësisë, tërheqjes nga shoqëria ose përmes një ndjenje boshllëku që vështirësohet për t'u shpjeguar. Prandaj, të qash nuk përbën aspak shenjë dobësie, ashtu si edhe të thuash “nuk jam mirë” nuk është dështim. Ndonjëherë, pranimi i kësaj të vërtete është hapi i parë drejt përmirësimit të gjendjes suaj shpirtërore. E ardhmja dhe rrugëtimi i jetës nuk ndjekin kurrë një vijë të drejtë. Ka faza kur çdo gjë duket se ecën për mrekulli dhe periudha të tjera kur duket se humbasim çdo orientim. Mund të ndodhë që një njeri të mos e njohë më veten e disa muajve më parë. Gjëra që dikur i sillnin kënaqësi, tashmë mund të mos i japin asnjë emocion. Çështjet që dikur dukeshin të thjeshta, tani shndërrohen në sfida të lodhshme, ndërsa vetë e ardhmja shfaqet e paqartë. Në momente të tilla, mendja ka prirjen të na bindë se kjo gjendje do të vazhdojë përgjithmonë. Ky mbetet një nga kurthet më të zakonshme gjatë krizave emocionale. Kur vuajmë, e tashmja na duket sikur përfaqëson të gjithë jetën tonë. Megjithatë, një gjendje emocionale, sado e rëndë të jetë, nuk përbën një parashikim të së ardhmes. Një njeri mund të jetë thellësisht i trishtuar sot dhe të ndihet krejtësisht ndryshe pas pak javësh apo muajsh. Mund të ndihet i rraskapitur tani dhe të gjejë sërish energji nesër, apo të mos shohë asnjë rrugëdalje sot e më vonë të kuptojë se kishte shumë më tepër mundësi nga sa mund të imagjinonte. Kjo nuk do të thotë se duhet ta minimizojmë dhimbjen, përkundrazi, ajo kërkon vëmendje dhe seriozitet. Por duhet të kujtojmë se dhimbja është thjesht një përvojë dhe jo identiteti ynë. Ndoshta një nga arsyet kryesore pse vuajtja bëhet kaq e rëndë për t'u mbajtur është bindja jonë se jemi të vetmit që po kalojmë një situatë të tillë. Kur vëzhgojmë njerëzit përreth nesh, shohim buzëqeshjet e tyre, sukseset, familjet, udhëtimet, karrierën dhe jetën sociale, duke krijuar përshtypjen se të gjithë po ia dalin me sukses, ndërsa vetëm ne kemi mbetur pas. Megjithatë, ajo çka shohim tek të tjerët është vetëm pjesa që ata dëshirojnë të ekspozojnë. Shumë njerëz ecin çdo ditë të jetës së tyre duke mbajtur plagë e dhimbje të padukshme. Dikush mund të po përballet me humbjen e një njeriu të shtrenjtë, një tjetër po kalon një ndarje të dhimbshme, ose ndoshta po bashkëjeton me frikën nga e ardhmja, vështirësitë financiare, konfliktet familjare apo thjesht me një lodhje të madhe shpirtërore.