Rrëfimi i pazakontë nga Zvicra: Çifti shqiptar përballet me provën e tradhtisë dhe pyetjen vendimtare të së dielës

Pasi kishte kaluar një mbrëmje intime me një mashkull tjetër, Vesa po përgatitej për një debat të gjatë mbi xhelozinë me bashkëshortin e saj. Megjithatë, reagimi i Ilirit ishte krejtësisht i papritur, pasi ai krahërorin e tij nuk kërkoi detaje për tradhtinë, por deshi të kuptonte arsyen pse ajo ishte kthyer pranë tij pikërgjatë mëngjesit të së dielës. Iliri e largoi dorën nga supi im ndërsa qëndronim të ulur në divan, në dritën e halabantë të korridorit. Kishin kaluar tri ditë të plota që nga nata e ngjarjes, periudhë gjatë së cilës prisja me ankth që ai të më pyeste se si kishte kaluar takimi. Tani që po ia rrëfeja vetë, mendoja se do të kërkonte të dinte çdo detaj: vendin, kohën dhe kohëzgjatjen e atij takimi. — Po të dielën në mëngjes, — pyeti ai me qetësi, — pse erdhe drejt e tek unë? Unë isha 42 vjeçe dhe punoja në një librari në qytetin e Bernës, kurse Iliri, 44 vjeç, ushtronte profesionin e mësuesit në një shkollë profesionale. Ishim të martuar prej plot njëmbëdhjetë vitesh. Sa herë që ktheheshim gjatë verës në Ferizaj për të vizituar familjen time, nëna vazhdonte të na pyeste me dashamirësi nëse dëshironim dy jastëkë të vegjël apo një të madh, njësoj si në vitin e parë pas dasmës sonë. Megjithatë, në jetën tonë në Bernë, ne kishin kohë që kishim nisur të flinim me dy jorganë të ndarë. Ky zakon kishte nisur kur Iliri kaloi një periudhë dimri duke u zgjuar herët në mëngjes për shkak të punës. Më pas, unë vendosa ta mbaja jorganin tim edhe pasi orari i tij i punës kishte ndryshuar. Ishte bërë më e lehtë të kthehesha nga ana tjetër pa e zhveshur atë nga mbulesa. Me kalimin e kohës, ky veprim u shndërrua në një rutinë që e praktikoja edhe në netët kur gjumi nuk më merrte fare. Për burrin tjetër i kisha folur Ilirit qysh në hapat e parë. Ai quhej Tom dhe e kisha njohur gjatë një mbrëmjeje letrare të organizuar në librari. Kur i dorëzora librin që kishte porositur, ai më pyeti nëse do të qëndroja edhe pas orarit të mbylljes. Pasi i thashë se isha e martuar, ai u skuq në fytyrë dhe kërkoi falje. Megjithatë, vetëm dy ditë më vonë, isha unë ajo që i shkrova për një libër tjetër, ndonëse e dija mirë se përgjigjen mund ta gjeja edhe vetë. Për disa javë me radhë, komunikimi ynë mbeti i kufizuar te bisedat për libra. Deri në atë mbrëmje kur ai më dërgoi një mesazh duke më thënë se, sa herë që shkelte në librari, sytë e tij më kërkonin mua para se të shihte raftet. Atë mesazh ia lexova pikërisht Ilirit, në një moment kur po hiqnim rrobat e thara në ballkon. Ai e palosi një peshqir, e hapi përsëri në duar dhe më pyeti drejtpërdrejt nëse dëshmoja ta takoja atë person. Në ato momente nuk folëm më gjatë. Dy net më vonë, kur tema u rikthye në vëmendje, Iliri u shpreh se mund të dilja me Tomin, duke shtuar se edhe një puthje ishte e lejueshme nëse unë e dëshiroja vërtet. Vetëm kaq për atë mbrëmje, kurse të nesërmen do të diskutonim mbi ndjenjat tona. E pyeta dy herë radhazi nëse ishte vërtet i sigurt për këtë vendim. — Nuk jam i sigurt, — u përgjigj ai. — Por dua ta provojmë të paktën një herë. Tomi më priti në një kafene pranë stacionit hekurudhor. Kur u ula, hoqa pallton dhe e vendosa mbi karrigen bosh mes nesh. Pas një ore, ai më pyeti nëse lejohej ta lëvizte pallton time, ndërsa unë i thashë se mund të afrohej edhe vetë më pranë. Më bëri përshtypje se sa natyrshëm munda t'ia thoja këto fjalë, ndërkohë që me Ilirin, prej muajsh, po prisja që ai të kuptonte mendimet e myja pa folur. Kur u larguam nga lokalet, Tomi më kap dorën; kishte gishta shumë të ftohtë. Teksa po kalonim te vijat e bardha, u ktheva nga ai dhe ai më kërkoi leje për të më puthur. Pranova menjëherë. Kur drita e semaforit u bë e gjelbër, qëndruam edhe për pak çaste në trotuar. Gjatë rrugës për në shtëpi, nuk ndjeva asnjë shtysë për të fshirë mesazhet në telefon. Megjithatë, teksa po ngjisja shkallët e ndërtesës, mendja ime ishte te Iliri: po mendoja nëse ai ishte zgjuar dhe dëshiroja me çdo kusht ta gjeja zgjuar. E megjithatë, nuk dija se si t'ia shprehja këtë pa i treguar fillimisht për puthjen. Të dielën në mëngjes, u futa fshehurazi nën jorganin e tij. Ai i hapi sytë, por nuk më bëri asnjë pyetje. Më preku flokët pranë veshit, aty ku gjithmonë më ngec një fije kur bie në gjumë, dhe unë e putha. Pas pak çastesh, ai u tërhoq lehtë vetëm sa për të më vështruar dhe më tha se kisha harruar pa hequr njërin prej vathëve. Qesha me zë. Ai ma hoqi vetë vathin dhe e la mbi komodinë. Më vonë, zbritëm bashkë për të blerë bukë, duke e mbajtur dorën e njëri-tjetrit. Për takimin nuk bëmë asnjë fjalë gjatë asaj dite, e madje as të hënën. Unë po prisja që ai të bënte pyetjen e parë, ndërsa ai priste nga unë. — Erdhe ngaqë më doje apo ngaqë të vinte keq për mua? — pyeti në fund Iliri. Për herë të parë gjatë gjithë asaj mbrëmjeje, e kuptova plotësisht arsyen pse ai e kishte hequr dorën nga supi im. — Të doja ty, — iu përgjigja. — Kur hapa derën e dhomës dhe të pashë duke fjetur, u ndjeva keq. Iliri ktheu vështrimin nga korridori i errët. — Unë isha zgjuar në momentin kur u ktheve. Të dëgjova kur i hoqe këpucët...