Drama e ulqinakut në Nju Jork: Vëllai nuk dha para për operacionin e babait, udhëtimi për ta ballafaquar

Për plot një çerek shekulli, Ramizi e kishte parë të vëllanë si simbolin e suksesit familjar: fitorja e lotarisë amerikane, jeta në Manhattan, automjetet luksoze dhe imazhet nga restorantet e njohura. Mirëpo, kur i ati u sëmur rëndë dhe Gëzimi refuzoi të kontribuonte qoftë edhe me një cent për ndërhyrjen kirurgjikale, Ramizi i preu përfundimisht të gjitha urat e komunikimit. Disa muaj më vonë, ai fluturoi drejt Nju Jorkut me një qëllim të vetëm: ta gjente dhe ta ballafaqonte në vendin e tij të punës, ndonëse e vërteta që e priste atje ishte krejt ndryshe nga ajo që kishte imagjinuar. Autor i këtyre rreshtave është Ramizi, 52 vjeç, i rritur në qytetin bregdetar të Ulqinit, mes mureve të kalasë antike dhe kaltërsisë së ujit. Babai i tij, Rexhepi, ka kaluar dy dekada duke shitur peshk në treg. Ndërkohë, vetë Ramizi menaxhon një restorant modest buzë lumit Buna, me vetëm tetë tavolina, ndërsa deri këtë vit ka zotëruar edhe një varkë peshkimi. Gjatë muajve të verës, stafi mbijeton përmes turizmit, kurse dimri sjell sfida të vështira mbijetese. Vëllai i tij, Gëzimi, është gjashtë vite më i vogël në moshë. Në vitin 2000, ai aplikoi për lotarinë amerikane, ashtu siç bëri gjysma e rinisë ulqinase. Fati e deshi të fitonte. Gjatë pranverës së vitit 2001, e gjithë lagjja e përcolli deri te autobusi që nisej për në Podgoricë. E ëma lëshoi lot, ndërsa i ati jo. Rexhepi pati thënë vetëm një fjali: "Gëzimi nuk na turpëroi." Dhe të paktën kështu dukej në dukje të parë. Në fotografitë që mbërrinin herë pas here, ai shfaqej gjithmonë në formë të shkëlqyer: në Times Square i veshur me pallto të zezë, duke shijuar biftekë të mëdhenj në restorante ekskluzive, në stadiumin e Yankees-ve, apo pranë makinave luksoze që në Ulqin shiheshin vetëm kur vinin turistët gjermanë. Në profilin e tij në Facebook, përshkrimi ishte domethënës: "Menaxher në një restorant në Manhattan." Në ambientet e kafeneve lokale, i ati e kishte shprehje të preferuar të thoshte: "Gëzimi im, në Amerikë…" Gëzimi ishte kthyer në Ulqin vetëm tri herë në harkun e njëzet e pesë viteve. Sa herë që vizitonte vendlindjen, paguante faturat e kafesë për të gjithë lokalin. Astitutat e tij përfshinin orë dore për babanë, parfume për nënën dhe atlete për fëmijët e Ramizit. Arsyetimi i tij ishte se pushimet në SHBA janë të shkurtra dhe se menaxherët atje nuk gëzojnë lirinë e pushimeve si në Evropë. Nuk ka pse të fshihet e vërteta: ekzistonte një ndjenjë zilie. Kur Ramizi numëronte të ardhurat gjatë stinës së dimrit dhe ato nuk dilnin për të mbuluar taksat e restorantit, mendja i fluturonte te fotografitë e vëllait. Ndjesia se ai kishte mbetur në vend, ndërkohë që tjetri kishte fluturuar larg, e shoqëronte vazhdimisht. Në muajin janar të këtij viti, shëndeti i të atit pësoi një goditje nga zemra. Specialistët në Podgoricë konfirmuan nevojën urgjente për operacion, por lista e pritjes ishte tejet e gjatë. Një spital privat në Tiranë ofroi zgjidhje, por me koston prej tetë mijë eurosh. Ramizi kishte vetëm dy mijë euro mënjanë. Dy mijë të tjera i siguroi si hua nga kunati. Më pas i drejtoi një mesazh Gëzimit: "Vëlla, babait i duhen ndërhyrje kirurgjikale dhe na mungojnë edhe katër mijë euro. A mund t'i sigurosh?" Përgjigjja mbërriti pas dy ditësh pritjeje: "Tani nuk mundem, vëlla. Më fal. Do të shoh më vonë." Ajo natë shënoi një pikë kthese; Ramizi hapi profilin e vëllait dhe pa postimin e fundit nga dy javë më parë: Gëzimi, i veshur me xhaketë të zezë, mbështetur pas një automjeti të bardhë Mercedes para një restoranti të ndriçuar. Fjalët e ashpra që pasuan ishin të pashmangshme, duke i thënë se për të, babai vlen më pak se një makinë dhe se kishte harruar rrënjët e tij, duke e mbyllur me thirrjen për të mos shkruar më. Për t'ia dalë mbanë, varka e peshkimit u shit. Bashkë me të ardhurat prej saj dhe borxhet e marra, operacioni i të atit u krye me sukses në Tiranë gjatë muajit shkurt. I moshuari pyeti herë pas herë për Gëzimin, ndërsa përgjigja ishte se ai ishte i ngarkuar me punë. Megjithatë, në komunitet, zërat u përhapën shpejt për mungesën e solidaritetit vëllazëror. Në muajin maj, një ceremoni martese e një të afërmi në Bronx mblodhi komunitetin e ulqinakëve që jetojnë atje që prej viteve '80. Ftesa erdhi për të gjithë. Pas aplikimit dhe intervistës në ambasadën amerikane në Podgoricë, vizë u miratua. Udhëtimi nuk u ndërmor për dasmën, por për Gëzimin. Gëzimi nuk u paraqit në gëzim familjar. Ai i dërgoi nuses dhe dhëndrit vetëm një zarf me para dhe një arsyetim se kishte turn pune. "Po, sigurisht, turni i menaxherit," mendoi Ramizi me vete. Adresa e lokalit ruhej falë fotografive të kaluara. Të nesërmen në mbrëmje, ende i veshur me kostumin e dasmës, ai përdori metronë për të mbërritur në Manhattan, ku restoranti madhështor me xhama të errët priste klientët e tij.