Fenomeni Tadej Pogaçar: Sekretet pas dominimit absolut dhe shifrat e frikshme të kampionit slloven

Ylli i çiklizmit botëror, Tadej Pogaçar, vazhdon të lërë pa fjalë sportdashësit jo vetëm përmes triumfeve dhe epërsisë së tij në pista, por sidomos falë parametrave të jashtëzakonshëm fizikë që e veçojnë ndjeshëm nga konkurrentët. Dokumentari “Anatomy of a G.O.A.T.” hedh dritë mbi disa nga pikat kyçe të suksesit të sllovenit, duke u mbështetur te të dhëna të sakta shkencore, dëshmi të ish-bashkëthemeluesve të skuadrës dhe njerëzve që e kanë shoqëruar gjatë gjithë rrugëtimit të tij sportiv. Një nga momentet më domethënëse vjen gjatë një ngjitjeje sfiduese në Liège, ku Geraint Thomas, fitues i Turit të Francës në vitin 2018, u habit pa masë kur Pogaçar nisi një bisedë të qetë me të, ndërkohë që të dy po pedalonin me një fuqi prej mbi 400 vatësh. Sipas Thomas, përqendrimi i plotë te ngjitja ishte sfida e tij kryesore, ndërsa kampioni slloven dukej sikur kishte rezerva të pashtershme energjie. Këtë diferencë fizike e vërtetojnë edhe statistikat e Fred Grappe, drejtor i inovacionit te ekipi Groupama-FDJ. Pas shqyrtimit të 73 ngjitjeve të Pogaçarit që nga viti 2019, ai llogariti se në Plateau de Beille, gjatë edicionit 2024 të Turit, kampioni arriti një fuqi prej rreth 460 vatësh. Në të njëjtën matje, Jonas Vingegaard regjistroi 444 vat, Remco Evenepoel 422, kurse çiklisti i dhjetë në listë ndalej në vetëm 380 vat. Edhe treguesit fiziologjikë janë mbresëlënës; sipas regjistrimeve të pajisjes “WHOOP”, Pogaçar ka vetëm 38 rrahje zemre në minutë në gjendje qetësie, katër më pak se mesatarja e kolegëve të tij të përfshirë në studim. Një aspekt tjetër kyç është gjumi. Gjatë fazës përgatitore para Turit të Francës ai flinte rreth shtatë orë në natë, ndërsa në harkun e tri javëve të garës, kur rrëmbeu suksesin e pestë me fanellën e verdhë, mesatarja e tij u rrit në tetë orë. Për më tepër, Pogaçar shquhet për disiplinë të hekurt në oraret e gjumit dhe zgjimit, duke shënuar një rezultat prej 84 për qind në indeksin e rregullsisë së gjumit. Edhe ish-shokët e skuadrës ndajnë kujtime interesante nga garat. Matteo Trentin sjell ndërmend se si, ndërsa ndihmësit e tjerë ndërroheshin vazhdimisht në krye të grupit, Pogaçar vazhdonte me të njëjtin ritëm të frikshëm. Tim Wellens shton se është shumë më e lehtë të garosh në peloton sesa të zhvillosh stërvitje vetëm me sllovenin. Ndërkohë, ish-trajneri Inigo San Millan thekson një tjetër detaj vendimtar: qëndrueshmërinë e jashtëzakonshme të trungut të trupit gjatë pedalimit. Përforcimi i muskujve të këtij regjioni, i cili mori një vëmendje më të madhe në stërvitjet e tij pas vitit 2023, e ndihmon të ruajë pozicionin dhe efikasitetin edhe në terrenet më të thyera malore. Dokumentari rikujton gjithashtu triumfin historik të vitit 2020, kur Pogaçar përmbysi çdo parashikim në kronometrin e La Planche des Belles Filles, duke i rrëmbyer fanellën e verdhë Primoz Rogliçit në një prej momenteve më emocionale të historisë moderne të çiklizmit. Megjithatë, përtej shifrave marramendëse, rekordeve dhe lavdisë sportive, Pogaçar ruan lidhje të ngushta me vendlindjen e tij, Komenda. Gjatë një aktiviteti sportiv në korrik, ai shprehu mirënjohje të thellë që pati mundësinë të rikthehej mes familjarëve, miqve dhe mbështetësve të tij të parë. Mesazhi i tij ishte sa i thjeshtë, aq edhe kuptimplotë: “Kjo nuk do të zgjasë përgjithmonë, ndaj le të përpiqemi ta shijojmë këtë moment”. Mbase ky është çelësi i vërtetë i suksesit të Pogaçarit: aftësia për të udhëhequr çiklizmin botëror, pa humbur kurrë ndjesinë e vlerës së çdo momenti të bukur.ექი