Fenomeni i pashpjegueshëm pranë varrezave: Dëshmia rrëqethëse e dy burrave që panë të pamundurën

Në traditën e fshatit tonë thuhet se nata është një kufi që ndan botën e të gjallëve nga ajo e të vdekurve, një kufi që kërkon respekt dhe heshtje nga ata që ende marrin frymë. Ishte një natë e qetë, e mbizotëruar nga një hënë e zbehtë, e cila shfaqej si përmes një perdeje të tejdukshme. Fshati kishte rënë në një heshtje të thellë, ku çdo zhurmë ishte shuar, madje edhe era dukej se kishte ndalur për të pritur diçka të panjohur. Rruga e pashtruar që kalonte pranë varrezave të vjetra ishte dëshmitare e një ngjarjeje të pazakontë. Gurët e varreve, të dëmtuar nga koha, qëndronin të përkulur nën dritën e hënës, ndërsa dy burra po ktheheshin në këmbë nga puna. Të lodhur dhe të heshtur, ata ishin mësuar me errësirën e kësaj rruge, duke mos u dhënë kurrë rëndësi miteve apo legjendave lokale. Megjithatë, ajo natë do të ndryshonte gjithçka. Teksa po i afroheshin varrezave, ajri u rëndua papritur, duke krijuar një atmosferë mbytëse, si në një dhomë ku biseda sapo është ndërprerë. Pikërisht atëherë, nga dheu u shfaq një siluetë e bardhë. Bëhej fjalë për figurën e një gruaje të veshur me rroba të lehta, e cila rrëshqiste mbi tokë pa prekur atë. Më e tmerrshmja ishte mungesa e kokës; në vend të saj, mbi supe kishte vetëm një zbrazëti që shkrihej me errësirën e natës. Ajo lëvizte nëpër ajër si mjegulla mbi ujë, herë duke u shfaqur para dhe herë pas dy burrave. Ndonëse pamja ishte rrëqethëse, dy burrat vazhduan rrugën pa ndaluar dhe pa bërtitur. Një vështrim i shkurtër mes tyre mjaftoi për të kuptuar se po përjetonin të njëjtën përvojë, çka u dha një lloj qetësie të sforcuar. Figurës misterioze nuk i interesonte t'i fliste apo t'i ndalonte; ajo thjesht i shoqëroi në heshtje gjatë gjithë rrugës. Sapo arritën te kthesa që shkëpuste shikimin nga kodra e varrezave, prania e gruas pa kokë u zhduk papritur, duke i lënë dy udhëtarët të vazhdonin rrugën drejt fshatit, të shënjuar nga një mister që nuk do ta harrojnë kurrë.