Afrim Zhitia dhe Fahri Fazliu: Trashëgimia e përjetshme e dy heronjve që frymëzuan lëvizjen për liri

Më 2 nëntor 1989, lagjja “Kodra e Diellit” në Prishtinë u shndërrua në një altar nderi, aty ku ranë heroikisht veprimtarët e palëkundur të çështjes kombëtare, Afrim Zhitia dhe Fahri Fazliu. Sakrifica e tyre sublime në përballje me regjimin pushtues mbetet një gurthemel i rëndësishëm në historinë e përpjekjeve të popullit shqiptar për arritjen e lirisë dhe pavarësisë së Kosovës. Në 37-vjetorin e rënies së tyre, kujtesa kolektive kthehet te kjo ngjarje e dhimbshme, por edhe frymëzuese. Veprimtaria e tyre atdhetare dhe qëndresa e pashembullt shërbyen si një pishtar drite për brezat që pasuan, duke dëshmuar se ideali për liri nuk mund të shuhej me asnjë mjet represiv. Në përkujtim të kësaj sakrifice, më 3 nëntor 1992, Shoqata e Historianëve të Rinj të Kosovës organizoi një orë letrare-historike në Institutin Albanologjik në Prishtinë. Në këtë ngjarje të rëndësishme, përkrah të pranishmëve të tjerë, folën lideri i atëhershëm studentor, Hashim Thaçi, dhe akademiku Rexhep Qosja. Gazeta “Bujku” raportonte asokohe se aktiviteti nisi me një minutë heshtje për nder të dëshmorëve. Akademiku Rexhep Qosja, gjatë fjalimit të tij, vuri në pah se vrasja e Zhitisë dhe Fazliut ishte një tentativë e dështuar e armikut për të asgjësuar aspiratën e popullit për liri. “Ata i vranë me qëllim që të vrasin idealin e tyre, por nuk ka armë, polici apo ushtri që mund ta mposhtë gjakimin e një populli për liri”, theksonte Qosja, duke përçuar mesazhin se qëndresa shqiptare nuk u thye as në kohët më të errëta. Në të njëjtën periudhë, Hashim Thaçi, në cilësinë e liderit studentor, shkroi me admirim për figurën e Afrim Zhitisë, Fahri Fazliut dhe Fadil Vatës. Duke përkujtuar Afrim Zhitinë, Thaçi e përshkruante atë si mishërim të rezistencës, duke nënvizuar planet dhe përpjekjet e tij për organizimin e qëndresës kombëtare, të hartuara së bashku me bashkëveprimtarin e tij, Fadil Vatën. Në shkrimet e vitit 1992, Thaçi shprehej me tone heroike: “Në Kodër të Diellit luftuan dy zemra të brumosura me idealin e lartë për çlirim; ranë dy trima, por nuk pushoi lufta. Afrim Zhitia dhe Fahri Fazliu, me veprën e tyre, i dhanë forcë rinisë për të vazhduar amanetin e shenjtë: qëndresë deri në çlirim”. Sot, 37 vite më vonë, emrat e Afrim Zhitisë dhe Fahri Fazliut mbeten të pashlyeshëm në kujtesën historike. Ata vazhdojnë të nderohen si simbole të pathyeshmërisë, duke mbetur pjesë integrale e rrugëtimit të Kosovës drejt shtetndërtimit dhe lirisë.