Klithma e heshtur e Arlinda Zekajt: Paralajmërimi tragjik që u la në harresë nga institucionet

Edvard Munch përshkruante dikur se si qielli ishte skuqur në ngjyrën e gjakut dhe se si kishte ndjerë një klithmë të pafundme të natyrës. I tronditur, ai u ndal në një urë dhe e përjetësoj në telajo. Në kryeveprën e tij "Klithma", personazhi qendror nuk lëshon zë, por mbyll veshët me duar për t'i ikur tmerrit, ndërkohë që në sfond dy kalimtarë vazhdojnë rrugën e tyre të qetë. Por Arlinda Zekaj nuk i mbylli veshët. Ajo zgjodhi të bërtasë në heshtje, përmes shkronjave të hedhura me kujdes në letër, pasi kjo është mënyra e vetme se si detyrohet të flasë një grua që frikësohet se zëri i saj mund t'i kushtojë edhe më shumë rrezik. Më 7 shtator, në orën 14:42, e pushtuar nga ankthi për fatin e fëmijës së saj dhe me një tmerr që i rëndonte në gjoks, ajo iu drejtua me një letër një gjyqtareje. Ajo lypi vetëm pak minuta nga koha e dikujt tjetër për të mbrojtur jetën e saj, duke lënë pas një fjali që tashmë shërben si kambanë alarmi: "Për ju është rutinë, për mua është jetë." Letra e saj u mbulua me një vulë institucionale dhe përfundoi e harruar në ndonjë tryezë, e shtypur nga grumbulli i dosjeve të tjera. Më 22 tetor, ajo mori sërish stilolapsin në dorë. Kësaj radhe, në shkrimin e saj nuk kishte më lutje, por vetëm një realitet brutal që ajo e dinte se po e priste: paralajmërimin se do ta vranin. Ajo shprehu dëshirën që institucionet të mos jepnin llogari vetëm pasi të ishte shuar jeta e saj, duke lënë numrin e telefonit dhe emrin e plotë që të mos kishte dyshime se kë po humbiste shoqëria. Në fund të letrës, ajo kishte skicuar një fytyrë të lodhur me një pikë djersë, si për të kërkuar falje që po bëhej pengesë. Një grua që kërkon ndjesë vetëm sepse po përpiqet të mbrojtë të drejtën e saj për të jetuar. Vetëm pak ditë më parë, në Vitomiricë, profecia e dhimbshme e Arlindës u materializua. Qielli i saj u skuq për herë të fundit kur u vra nga kunati i saj, duke u dhënë jetë fjalëve që ajo i kishte shkruar me aq shumë frikë e dëshpërim. Sot, diku, një fëmijë e kërkon nënën e tij, pa e ditur se ajo e kishte parë fundin e afërt, e kishte dokumentuar atë dhe kishte pritur kot ndihmë. Fëmija nuk mund ta kuptojë se për nënën e tij zyrtarët kishin kohë mjaftueshëm për të vënë vula, por jo për ta dëgjuar. Ashtu si Munch që pikturoi ndjesinë e tij të brendshme, Arlinda e shkroi dramën që jetoi çdo sekondë. Ndërsa ne, njëlloj si dy siluetat e pikturuara mbi urë, e lexuam mesazhin e saj shumë vonë. Tashmë, letrat e saj nuk përbëjnë thjesht kërkesa të dështuara, por janë shndërruar në një testament të fortë. Dhe pyetja që mbetet pezull pas çdo rreshti të tyre është tronditëse: sa gra duhet të shkruajnë me duar të dridhura para se dikush të vendosë t'i dëgjojë? Prehu në paqe, Arlinda. Qielli yt u errua, ndërsa ne dështuam ta shohim.