“Ato nuk ishin thjesht shifra në kronikat e zeza”: Thirrjet e dhimbshme të nënave që humbën vajzat nga dhuna

Humbja tragjike e një jete femërore lënë pas një realitet të transformuar përgjithmonë për familjet e viktimave, ku çdo ditë është një betejë me kujtimet dhe mungesën e drejtësisë. Milihate Cokli, e cila humbi vajzën e saj Eronën – e cila u vra nga ish-bashkëshorti gjatë vitit 2024 – tregon se kishte kërkuar mbrojtje nga organet kompetente, por thirrjet e saj kishin rënë në vesh të shurdhër dhe nuk ishin trajtuar me seriozitetin e duhur. Duke parë rastin e ngjashëm të Arlinda Zekajt, e cila humbi jetën më 25 tetor megjithëse kishte alarmuar të gjitha institucionet për rrezikun që i kanosej, asaj i rikthehet dhimbja e luftës së saj të papërfunduar. Cokli sjell në vëmendje një moment kur kishte vizituar Eronën në vendin e punës, pasi ish-partneri nuk e lejonte të qetë. Gjatë atij takimi, e reja e kishte përqafuar të ëmën duke i pëshpëritur se nuk po lihej e qetë. Pavarësisht denoncimit në polici për kërcënimet ndaj vajzës, reagimi i autoriteteve kishte qenë zhgënjyes, ku gjatë bisedës me një hetuese ajo madje ishte pyetur se çfarë nëne ishte që nuk e lejonte të bijën të vendoste vetë. “Unë si nënë kam kërkuar ndihmë për vajzën time, më bartnin si një leckë sa andej-këndej”, rrëfen ajo, duke shtuar se jeta e tyre është përmbysur plotësisht, ndërsa ajo tani kujdeset për nipin që Erona la pas. Megjithëse nipin e konsideron si djalin e saj, mungesa e buzëqeshjes së Eronës e ka lënë shtëpinë pa jetë. Përtej kësaj dhimbjeje të papërshkruanshme, ajo shpreh indinjatë të thellë ndaj drejtësisë, duke e konsideruar si tepër të lehtë dënimin me 24 vjet burg për autorin e vrasjes, dhe bën thirrje që shteti të ndryshojë rrënjësisht qasjen ndaj grave dhe familjeve që lëshojnë alarme për ndihmë, pa u tallur me ta. Këtë domosdoshmëri për përgjegjësi institucionale e mbështet fuqimisht edhe Valdete Osmani, nëna e Marigona Osmanit, e cila u nda nga jeta në moshën 18-vjeçare në vitin 2021, duke kërkuar që vajzat të mos mbrohen vetëm pasi të jetë vonë. “Nuk dua që vajzat tona të kujtohen vetëm pasi të mos jenë më gjallë. Dua që ato të mbrohen, të dëgjohen dhe të ndihen të sigurta”, thekson ajo, duke ruajtur në kujtesë çdo detaj të vajzës së saj, sytë ngjyrë kafe dhe ëndrrat e parealizuara. Familja është detyruar të përballet jo vetëm me mungesën e Marigonës, por edhe me traumat e procesit gjyqësor dhe kujtimet e rënda të ngjarjes, teksa mbetet pengu se tragjedia mund të ishte shmangur nëse policia do të kishte vepruar pas thirrjeve të tyre paraprake. Ndonëse kthimi i kohës është i pamundur, ajo kërkon që nga këto ngjarje tragjike të nxirren mësime reale, në mënyrë që asnjë familje tjetër të mos detyrohet të kalojë nëpër të njëjtin ferr dhimbjeje.