Nga Zullullandi te OKB-ja: Si ngjasojnë predikimet e Edi Ramës me alegoritë e Faik Konicës

Në Michigan dhe New York duket se ka përfunduar ajo që vetë kryeministri Edi Rama e cilësoi si një predikim në shkretëtirë. Në veprat e tij “Katër përralla nga Zullullandi” dhe “Shqipëria si m’u duk”, Faik Bej Konica ndërton një analizë të ftohtë dhe një alegori të mprehtë mbi Shqipërinë e fillimit të shekullit XX. Zullullandi paraqitet si vendi i prapambetur, ku populli kërkon liri por lejon që të tallej. Ambasadori Denizullu-Serpe udhëton në Paris e Londër, ku bëhet objekt talljeje nga europianët, por kthehet në vend me lavdi të rreme dhe pritet me festime. Vetëm Plugu, i cili përfaqëson vetë Konicën, arrin të shohë talljen dhe përpiqet t'u hapë sytë bashkëkombësve, ndërkohë që turma e gjuajë me gurë. Në esenë e vitit 1928, Konica denoncoi ashpër “ekspertët” e rremë, “robotët” pa mendim autonom dhe veçanërisht “levantinët”, ata njerëz që kanë humbur identitetin e tyre autentik, nënvlerësojnë vlerat kombëtare dhe mitizojnë çdo gjë të huaj. Mesazhi mbetet i qartë: pengesa kryesore nuk vjen vetëm nga faktorët e jashtëm, por nga padija, poltronizmi dhe mungesa e guximit për të ndërtuar diçka serioze. Një shekull më vonë, tre fjalimet e Edi Ramës gjatë javës së Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së në New York (shtator 2026) – nga foltorja e OKB-së, dy fjalimet para shqiptarëve të Amerikës dhe mesazhi urgjent nga Rinas – e rikthejnë këtë alegori me një aktualitet të hidhur. Nga foltorja e OKB-së, Rama mbajti një fjalim rreth 23–25 minuta, duke u përqendruar te inteligjenca artificiale, rreziqet e manipulimit digjital dhe i ashtuquajturisë “Revolucion i Flamingove”, variacione të fabrikuara të një pushtimi izraelit në bregdetin shqiptar që nuk ndodhi kurrë. Ai paralajmëroi se rreziku më i madh nuk qëndron te fakti që IA mund të mos na bindet, por tek rreziku që ajo t'i bindet njerëzve të gabuar. Ndërkohë, ai propozoi një pakt ndërkombëtar për një inteligjencë artificiale sovrane e demokratike, duke përmendur gjithashtu “ministren Diella” si dëshmi të transparencës shqiptare. Salla ishte pothuajse bosh, ndërsa vetë Rama e përfundoi ndërhyrjen e tij duke thënë: “Këtu mbaron predikimi im në shkretëtirë”. Karriget e zbrazëta në sallë nuk përbënin asnjë rastësi apo koincidencë. Ato formonin metafragën e saktë të asaj që Konica kishte diktuar te ambasadori i Zullullandit: një përfaqësues që flet në një hapësirë ku askush nuk e dëgjon, ndërkohë që në vendlindje sfidat reale si emigracioni, varfëria, korrupsioni dhe protestat e presin para Kryeministrisë tashmë prej 120 ditësh radhazi. Gjatë Gala-së së Dytë Vjetore të Këshillit të Marrëdhënieve Shqiptaro-Amerikane në Gotham Hall, gjuha dhe toni ndryshuan. Rama foli për “imunitetin” që sistemi demokratik shqiptar po krijon ndaj korrupsionit, duke u shprehur se dikur paligjshmëria ishte e pranishme kudo ndërsa lufta ndaj saj mungonte, si dhe përmendi aeroportin më të madh në rajon, transformimet e vendit dhe miliardat që pritet të investohen nga diaspora. Ai preku gjithashtu çështjen e Hashim Thaçit, duke pohuar se ish-presidenti amerikan Joe Biden kishte lëshuar një deklaratë të fortë, ndërsa në krah kishte gjeneralin në pension Wesley Clark, ish-komandantin suprem të NATO-s gjatë luftës në Kosovë dhe një prej mbrojtësve kryesorë të Thaçit në dëshminë e tij në Hagë. Gjatë këtij eventi, Clark u nderua me çmimin “Kalorësi i Skënderbeut” nga Këshilli i Marrëdhënieve Shqiptaro-Amerikane për kontributin e tij historik. Në takimin e zhvilluar me diasporën në Staten Island, mesazhi ishte i ngjashëm, por kësaj radhe Rama shmangu çdo lloj referencë ndaj Kosovës, UÇK-së apo Hagës. Ai u fokusua tërësisht te regjistri kombëtar i diasporës si një dritare e re investimi, te bonot e diasporës, duke deklaruar se Shqipëria “nuk ka më nevojë për ndihma”. Së fundmi, me mbërritjen e tij në Rinas, Rama anuloi konferencën e paralajmëruar për shtyp me gazetarët dhe zgjodhi të publikojë një video-mesazh. Në këtë komunikim, ai u ndal te skandali i SHISH-it dhe Vlora Hysenit, duke theksuar se hetimi i takon drejtësisë.