Tragjedia e një martese në Itali: Pas 12 vjetësh pritje bëhet shtatzënë, burri i kërkon testin e atësisë

Kur Venera i dha lajmin bashkëshortit se pas një dekade e gjysmë lutjesh dhe përpjekjesh më në fund do të bëheshin prindër, ajo priste lot gëzimi dhe një përqafim të ngrohtë. Mirëpo, reagimi i tij ishte krejtësisht i papritur, duke e shndërruar momentin më të lumtur të jetës së saj në akuzën më të rëndë të martesës. E quajtur Venera, 39-vjeçarja jeton prej gati pesëmbëdhjetë vitesh në qytetin italian të Veronës. Ajo ishte shpërngulur në Itali nga Prizreni vetëm pak muaj pas kurorëzimit me Arbenin, i cili kishte emigruar më herët dhe siguronte jetesën duke punuar në një punishte mermeri. Fillimet e tyre ishin modeste, në një banesë të vogël sipër një lokali nate, ku çdo centi i ruhej vlera për të siguruar orenditë, një automjet dhe udhëtimet periodike për në Kosovë. Megjithatë, i vetmi aspekt për të cilin nuk kursyen asnjëherë energji ishte dëshira për të krijuar një familje. Gjatë dymbëdhjetë muajve të parë të martesës, çdo vonesë e ciklit menstrual shoqërohej me blerjen e fshehtë të testit të shtatzënisë. Çdo herë rezultati shfaqte vetëm një vijë të vetme, ndërsa vitet kalonin mes shpresës, zhgënjimeve dhe kontrollek mjekësore të panumërta si në Itali ashtu edhe në Kosovë. Për një kohë të gjatë, intimiteti i çiftit u shndërrua në një kalendar llogaritjesh mjekësore. Pas një trajtimi të dështuar që e kishte copëtuar shpirtërisht, Venera ishte mbyllur në tualet duke qarë, ndërsa Arbeni i kishte qëndruar afër derës duke i thënë se kishin njëri-tjetrin edhe pa fëmijë. Kur ajo mbushi 35 vjeç, morën vendimin e vështirë për të hequr dorë nga çdo trajtim, duke fshirë aplikacionet pjellore dhe duke e shndërruar dhomën e foshnjës në hapësirë pune. Kjo qasje e re solli një lloj qetësie; ata nisën të shijonin sërish jetën e përditshme pa ankthin e pritjeve dhe pa e parë trupin e Venerës si një problem mjekësor për t'u zgjidhur. Por, papritur, një mëngjes shtatori ajo ndjeu të përziera dhe, pas një vonese prej dy javësh të ciklit, bleu një test në një qendër tregtare. Pasi përsëriti procedurën edhe dy herë të tjera, të tria testet dolën pozitive. Në mbrëmje, ajo përgatiti ushqimin e preferuar të Arbenit dhe vendosi testin brenda një kutie të vogël pranë pjatës së tij, duke menduar se ai do të tronditej nga gëzimi. Kur i tha se do të bëheshin prindër, bashkëshorti i saj u zbeh, u ul pa folur dhe, pas një heshtjeje të rëndë, i drejtoi pyetjen shokuese: "Ky fëmijë... a është i imi?" E tronditur, ajo u ngrit menjëherë duke përplasur karrigen, ndërsa Arbeni u arsyetua se analiza e tij e fundit tregonte mundësi pothuajse zero për të qenë baba. Pavarësisht se ajo i kujtoi se "pothuajse zero" nuk nënkupton pamundësi totale, dyshimi i tij kishte helmuar tashmë momentin më të bukur të jetës së tyre.