Sukses historik: Trajnerja me origjinë nga Kosova nominohet për prestigjiozin "Topi i Artë"

Elena Sadiku, 32-vjeçarja me rrënjë nga Kosova, ka lënë gjurmë të pashlyeshme në historinë e futbollit, duke u shndërruar në trajneren më të re ndonjëherë – qoftë në konkurrencën e meshkujve apo të femrave – që përfshihet në listën e ngushtë për çmimin e lakmuar "Trajneri më i Mirë i Vitit" nga organizata e njohur e "Topit të Artë" (Ballon d'Or). Lajmin e bujshëm për këtë nominim ajo e ka marrë krejtësisht papritur në korridoret e klubit, kur një nga bashkëpunëtoret e saj i ka afruar ekranin e telefonit për t'ia treguar. "Elena, je nominuar për Trajneren e Vitit", i është drejtuar ajo. "Pashë logon e ‘Topit të Artë’ dhe mbeta e habitur: ‘Topi i Artë?’. As ajo vetë nuk e kishte vënë re fillimisht, ndaj filloi të bërtiste: ‘Topi i Artë?! O Zot!’. Ajo ishte jashtëzakonisht e gëzuar, ndërsa unë mbeta e shokuar", ka rrëfyer Sadiku për median prestigjioze ESPN. Për 32-vjeçaren, kapërcimi i barrierave gjeneracionale nuk është diçka e re. Dy vite më parë, ajo theu rekordin e mbajtur më parë nga Julian Nagelsmann, duke u bërë strategja më e re në krye të një ndeshjeje në Ligën e Kampionëve. Ky nominim i merituar vjen si kurorëzim i suksesit të jashtëzakonshëm me skuadrën suedeze BK Häcken, të cilën e udhëhoqi drejt triumfit në edicionin inaugurues të UEFA Women's Europa Cup, duke sjellë kështu trofeun e parë evropian në histori të klubit që nga themelimi i tij në vitin 1970. Pavarësisht suksesit, arritja e Sadikut nxjerr në pah një problematikë të thellë në futbollin e femrave, pasi ajo është e vetmja grua në mesin e kandidatëve për këtë çmim prestigjioz, përkrah emrave të njohur si Jonatan Giraldez, Andree Jeglertz, Nils Nielsen dhe Pere Romeu. Statistikat vazhdojnë të mbeten shqetësuese për përfaqësimin gjinor. Mjaftueshëm tregues është fakti se në Kampionatin Botëror 2023, vetëm 12 nga 32 ekipa drejtoheshin nga gra, ndërsa studimet e fundit tregojnë një rënie të vazhdueshme të numrit të trajnereve femra në sport. Gjatë rrëfimit të saj, Sadiku ka ngritur gjithashtu zërin për rëndësinë e mbështetjes institucionale ndaj amësisë dhe lehonisë në sport: "Mendoj se duhet pranuar realiteti se, nëse bëhem nënë, duhet të kem mundësinë e pushimit të lehonisë për të paktën një ose dy muaj para se t'i rikthehem punës. Është një aspekt që më frikëson disi. Dëshiroj shumë të bëhem nënë, por aktualisht fokusi im kryesor mbetet te karriera. Klubi duhet të të mbështesë, pavarësisht nëse je burrë apo grua", ka theksuar ajo. Fëmijëria e saj është karakterizuar nga sakrifica të mëdha. Prindërit e saj u larguan nga Kosova në fillim të viteve '90 si pasojë e konflikteve në ish-Jugosllavi, duke u vendosur në Gjermani, vend ku ajo edhe lindi. Edhe pse familja u kthye në Kosovë nga fundi i asaj dekade, shpërthimi i luftës i detyroi sërish në një rrugëzim refugjatësh, kësaj radhe drejt Suedisë. Ishte pikërisht oborri i shtëpisë së tyre në Suedi vendi ku ajo nisi hapat e parë me topin, duke luajtur përkrah babait dhe vëllait të saj. "Kam kaluar nëpër vështirësi të ndryshme gjatë fëmijërisë. Kur luaja futboll me babanë dhe vëllain, ishte e vetmja herë që ndjehesha plotësisht e lirë dhe e sigurt, duke shijuar çdo moment. Aty lindi edhe pasioni im i madh për këtë lojë. Kur iu bashkova një ekipi për herë të parë, u ndjeva e vlerësuar dhe pjesë e diçkaje të rëndësishme. Ishte vendi im i përkatësisë", kujton ajo me nostalgji. Prindërit e saj – nëna infermiere dhe babai inxhinier – punonin orë të tëra për t'i siguruar familjes një jetë të re nga e para, duke e lënë shpesh Elenën të kujdesej për vëllezërit e saj më të vegjël. Pikërisht këtu u zhvillua ndjesia e saj e përgjegjësisë, kujdesit dhe aftësia natyrale për të udhëhequr njerëzit përreth. Në moshën 13-vjeçare, ajo e kishte të qartë se e ardhmja e saj do të ishte në fushën e blertë si futbolliste profesioniste, mirëpo fati kishte rezervuar sprova të vështira. Në moshën 19-vjeçare, ajo pësoi këputjen e parë të ligamentit të kryqëzuar (ACL), duke nisur një kalvar të gjatë dhe të dhimbshëm mjekësor. "Kam kaluar nëpër 13 operacione në gjurin e majtë gjatë karrierës sime si lojtare. Tre ligamente të këputura dhe një rindërtim total të këmbës... Çdo gjë që mund ta merrni me mend", tregon ajo hapur. Pas ndërhyrjes së tretë kirurgjikale, ajo u ballafaqua me një infeksion të rëndë që e detyroi t'i nënshtrohej edhe 7 operacioneve të tjera brenda një harku kohor prej vetëm dy javësh, ndërkohë që gjendja e saj shëndetësore ishte tejet e rënduar.