Kriza në PDK dhe ambiciet e Përparim Ramës: A duhet ta bëjë kryeqyteti zgjedhjen e radhës?

Partia Demokratike e Kosovës gjendet sërish para një sfide të madhe të lidershipit, ndërkohë që në horizont po shfaqen lëvizje interesante politike që përfshijnë edhe kryetarin e Prishtinës, Përparim Rama. Dorëheqja e sotme e Bedri Hamzës nga kryetari i Partisë Demokratike të Kosovës ka thelluar më tej vakumin drejtues që e shoqëron këtë forcë politike që nga koha kur Hashim Thaçi dhe Kadri Veseli u larguan në Hagë. Vetë Hamza ka pohuar se kishte planifikuar t'ia dorëzonte drejtimin ish-krerëve të UÇK-së pas 16 shtatorit. Megjithatë, dënimi i tyre në shkallë të parë me 81 vjet burgim e zhbëri këtë skenar, duke e lënë PDK-në pa një figurë unifikuese. Aktualisht, kjo parti sillet në një rreth vicioz, duke kërkuar një profil publik që nuk cenon komoditetin e strukturave tradicionale. Në një zhvillim tjetër, vetëm dy ditë para këtij hapi të Hamzës, Përparim Rama shprehu besimin se do të kandidojë për të marrë drejtimin e Lidhjes Demokratike të Kosovës, pavarësisht se ka theksuar herë pas here se nuk është anëtar i saj. Sipas tij, kjo mundësi ishte diskutuar që në muajin janar, pak kohë para se Lumir Abdixhiku të rikonfirmohej në krye të kësaj partie. Kjo situatë shtron pikëpyetje serioze për LDK-së, e cila qysh nga ndarja ngajeta e Ibrahim Rugovës shpesh është gjendur e ndarë mes vendimeve të veta dhe ndikimeve të jashtme. Shtrohet dilema nëse e ardhmja e kësaj partie po përcaktohet nga anëtarësia dhe parimet e saj, apo nga kalkulimet e ndërtuara jashtë dyerve partiake. Në këtë kontekst, lind pyetja: nëse PDK-së i duhet urgjentisht një kryetar, përse nuk e merr në konsideratë vetë Përparim Ramën? Rama nuk e ka fshohur kurrë distancën e tij me LDK-së, duke deklaruar publikisht se nuk bën pjesë në strukturat e saj, edhe pse ka garuar dy herë për të parin e Prishtinës si kandidat zyrtar i kësaj force. Gjatë përplasjeve me partnerët lokalë, ai është vetëshpallur si “përtej partive politike”, ndërsa tani synon të drejtojë një nga partitë me identitetin më të rrënjosur në vend. Kjo sjell një tjetër pyetje: pse pikërisht LDK-ja dhe jo subjekti politik me të cilin ai ka dëshmuar një bashkëpunim më të afërt? Në mandatin e tij të parë në krye të komunës, Rama i besoi PDK-së postin e nënkryetares dhe pesë drejtori. Edhe pse pati një krismë për çështjen e Badovcit, në maj të këtij viti ai e riktheu PDK-së në qeverisjen lokale, duke emëruar Besianë Musmuratin si nënkryetare, pavarësisht se LDK-ja kishte mohuar çdo marrëveshje paraprake me ta në Prishtinë. Kjo dëshmon se kur u vu para zgjedhjes mes linjës së LDK-së dhe pazarit me PDK-së, Rama zgjodhi këtë të fundit. Sa i përket Gjykatës Speciale, Lidhja Demokratike e Kosovës gjithmonë ka kërkuar drejtësi dhe zbardhjen e vrasjeve të bashkëpunëtorëve të Rugovës përmes një linje institucionale. Nga ana tjetër, Rama u pa në sheshin “Skënderbeu” në protestën kundër vendimeve të Hagës, në krah të Endrit Thaçit. Pavarësisht nëse kjo afrore vjen nga bindja apo interesi politik, për LDK-në asnjëra nuk përkon me frymën rugoviane. Mbështetësit e tij brenda LDK-së mund të argumentojnë se ai ia solli fitoren kryeqytetit dy herë. Por rreziku qëndron pikërisht këtu: një parti që mbështetet te fitoret e një jopartiaku, herët a vonë adopton edhe qëndrimet e tij. Një LDK që flet për Hagën dhe aleancat me fjalët e Ramës, rrezikon të humbasë thelbin e saj. Fitorja në Prishtinë ishte e Ramës, ndërsa humbja e identitetit do t'i takonte partisë. Në fund, realiteti është i qartë: Rama u ofron atyre që identifikohen me krahun e luftës pikërisht profilin që i ka munguar PDK-së prej vitesh, duke kombinuar një pamje moderne dhe perëndimore me një afinitet të hapur ndaj kauzave të tyre.