Kur pushteti bie dhe paratë nuk mjaftojnë më: Thirja e hapur për liri dhe drejtësi

Përpjekjet për të imituar të tjerët, për të kopjuar gjeste apo për të rikthyer skenarët e vjetër përmes fasadave dhe propagandës kanë tashmë kohë që kanë humbur kuptimin. Realiteti politik është i pakthyeshëm dhe asnjë mekanizëm mashtrimi nuk mund ta fshehë më këtë të vërtetë. Rrjeta e dikurshme e mbrojtjes është shpërbërë plotësisht. Aleatët e interesit, përfituesit e pushtetit dhe klientela e dikurshme nuk përbëjnë më një mburojë, ndërsa miliona eurot e investuara për të siguruar heshtje dhe besnikëri rrezikojnë të jenë shpenzuar kot. Ka një kufi të qartë ku paratë, frika dhe autoriteti humbasin fuqinë e tyre përballë një populli që ka humbur besimin. Çdo tentativë për të manipuluar të vërtetën dhe për të fituar kohë përmes aleancave të brishta është e destinuar të dështojë. Edhe pse pushteti mund t'i japë dikujt forcën e përkohshme për të imponuar vullnetin, ai nuk jep kurrë të drejtën për të poshtëruar qytetarët, për të nëpërkëmbur dinjitetin njerëzor dhe për të shpërfillur vuajtjet e një shoqërie që ka duruar gjatë. Asnjë fasadë mbrojtëse nuk është mjaft e lartë kur durimi shndërrohet në revoltë dhe frika ia lë vendin guximit të qytetarëve që ndiejnë se nuk kanë më se çfarë të humbasin. Përgjegjësia për dhimbjen, lotët dhe plagët e lëna pas në këtë vend nuk mund të mbulohet me asnjë lloj propaganda. Drejtësia e historisë dhe ndërgjegjja mbeten sfida më e madhe ndaj së cilës nuk ka shpëtim afatgjatë. Në fund, kur autoriteti të zbehet, fondet të shterojnë dhe oborrtarët të jenë larguar, e vetmja gjë që do të mbetet është gjurma e dhimbjes së shkaktuar ndër breza, nga fëmijët te të moshuarit e këtij vendi. Historia nuk do të mbahet mend për lavdet e blera, por për pasojat e një sundimi që rëndoi mbi jetët e njerëzve. Përballja me të vërtetën e veprave të kryera është e pashmangshme kur çdo mekanizëm tjetër mbrojtës të ketë rënë. Koha kërkon largim që Shqipëria të marrë frymë e lirë dhe të çlirohet nga ky makth, duke i hapur rrugë një të ardhmeje ku kjo tokë u përket njerëzve të saj dhe jo ambicieve kalimtare të individëve.