Kryeministri që flet me qytetarët si me diplomatë: Prapaskenat e një shoë-i politik mes revoltës studentore

Në ditën e pestë të lëvizjes “Vjeshta e Studentëve”, kryeministri Edi Rama është shfaqur tri herë para opinionit publik. Megjithatë, mënyra e komunikimit të tij ka ngritur shqetësime të thella, pasi ai u është drejtuar protestuesve sikur të ishte duke folur për qytetarët e një vendi të huaj. Sjellja e tij krijon përshtypjen se nuk e ndien veten pjesë të popullit shqiptar, por sillet si pronar i një shoqërie private ku qytetarët trajtohen thjesht si punëtorë apo shërbëtorë, ndërsa deputetët në parlament duken vetëm si numra kartoni në shërbim të tij. Duket qartë se kreu i ekzekutivit shfaq një distancë maksimale ndaj kritikëve dhe opozitarëve të tij. Kjo qasje nuk përbën risi për udhëheqësin e qeverisë, i cili prej kohësh përdor një gjuhë të mbushur me distancë, arrogancë dhe mospërfillje të vazhdueshme ndaj zërit ndryshe. Çdo deklaratë, çdo gjest dhe mënyra se si trajtohen mediat apo protestuesit, ngjan më shumë me një shfaqje të mirëmenduar, e cila ka për synim kryesor të orientojë vëmendjen drejt Brukselit dhe Uashingtonit. Kjo dinamikë vjen pas muajsh të tërë të tensionuar, duke nisur nga protestat e mëparshme kundër marrëveshjeve për bregdetin dhe ishullin e Sazanit. Tani në skenë ka dalë revolta e studentëve, e njohur ndryshe si “Brezi Z” (Generation Z), të cilët protestojnë kundër kostos së lartë të jetesës, kushteve të mjerueshme në universitete dhe korrupsionit galopant, duke kërkuar hapur dorëheqjen e kryeministrit. Qytete si Tirana, Durrësi, Shkodra dhe Vlora janë përfshirë nga skena tensionesh, me automjete e ndërtesa të sulmuara dhe rrugë të dëmtuara. Vetë studentët që i janë bashkuar kësaj valë protestash theksojnë se janë shtyrë drejt këtij hapi nga vetë qeveria, e cila i ka zhgënjyer përmes shpërfilljes së protestave paqësore. Kërkesa e tyre tani është e prerë dhe e pandryshuar prej muajsh: dorëheqja e menjëhershme e kabinetit qeverisës. Në vend që të dialogojë me të rinjtë, kryeministri ose shmang çdo kontakt, ose përpiqet t'i përçajë ata në protestues të dëshiruar dhe të padëshiruar. Ai flet dhe vepron sikur përballë tij të mos ketë qytetarë të pakënaqur, por diplomatë të huaj me të cilët është mësuar të komunikojë gjatë 13 viteve të fundit. Çdo fjalë e tij është e llogaritur me kujdes për të dërguar një mesazh jashtë kufijve, se gjoja ai është i vetmi lider që mund ta “shpëtojë” Shqipërinë dhe ta orientojë drejt Bashkimit Evropian. Kur të rinjtë dolën në rrugë, ai e cilësoi këtë si “shembull demokracie”. Kur përmendet korrupsioni, vëmendja zhvendoset te thirrjet drejt investitorëve të huaj. Ndërkaq, kur kritikohet shitja e pronave publike, shqetësimet e ngritura etiketohen si slogane “neo-naziste”. E gjithë kjo strukturë komunikimi shërben vetëm si një performancë për sytë e ndërkombëtarëve. Për udhëheqësin e qeverisë, Shqipëria nuk shihet si shtëpia e përbashkët e shqiptarëve, por si një sipërmarrje që menaxhohet për interesa të të huajve. Ai mund të përdorë terma si “hapje” dhe “evropianizim”, por nuk flet kurrë me ndjenjë për hallet e një studenti, të një familjeje që mezi mbyll muajin, apo të një të riu që sheh të ardhmen vetëm jashtë atdheut. Stili i tij i ngjan më shumë atij të administratorit të një korporate ndërkombëtare sesa atij të një kryeministri që përfaqëson popullin e tij. Ndërkohë, qëndrimet që vijnë nga Uashingtoni mbeten të qarta. Ambasada e Shteteve të Bashkuara ka bërë thirrje për tubime paqësore dhe vetëpërmbajtje nga të gjitha palët, ndërsa disa kongresmenë amerikanë kanë theksuar se qytetarët shqiptarë meritojnë sundim të ligjit, institucione llogaridhënëse dhe një të ardhme ku zëri i të rinjve të dëgjohet. Në një kohë kur kreu i ekzekutivit i drejtohet popullit të vet sikur të ishte i huaj dhe kur çdo dalje publike shërben si spektaklon për jashtë ndërkohë që vendi digjet nga protestat, ngrihet një pyetje thelbësore: Kush e përfaqëson realisht Shqipërinë sot – ai që e vështron nga lart si pronar dhe tregton imazhin e saj, apo ata që po e mbrojnë atë në sheshe e rrugë? Lëvizja e re studentore po jep përgjigjen e saj përfundimtare. Dhe ajo që po ndodh aktualisht në Shqipëri nuk është thjesht një shfaqje, zoti Kryeministër; ky është Revolucioni i “Vjeshtës së Studentëve”: Ndaj jep dorëheqjen!