Si po ndikojnë skenat e dhunës dhe incidenteve në protestat shqiptare te perceptimi ndërkombëtar për vendin?

Në çdo sistem demokratik, e drejta për të protestuar përbën një instrument legjitim përmes të cilit qytetarët ngrenë zërin kundër pakënaqësive, kundërshtojnë vendimet e qeverisë dhe kërkojnë llogaridhënie nga organet shtetërore. Kjo liri fundamentale kërkon mirëkuptim, mbrojtje dhe respekt të plotë, pasi përfaqëson një nga shtyllat kryesore të demokracisë. Megjithatë, kur kjo e drejtë shpërdorohet dhe tubimet degjenerojnë në akte dhune, shkatërrim të pronës publike dhe vandalizëm, atëherë situata merr një kthesë alarmante që nuk mund të arsyetohet me asnjë lloj pakënaqësie shoqërore apo politike. Prona publike nuk i përket asnjë subjekti politik, qeverie apo grupi të caktuar njerëzish, por është pasuri e përbashkët e qytetarëve, e ndërtuar me kontributin e taksave të tyre. Për rrjedhojë, dëmtimi dhe djegia e saj godet drejtpërdrejt interesin e mbarë shoqërisë shqiptare. Përplasjet e dhunshme dhe aktet vandale dërgojnë sinjale tejet shqetësuese mbi mënyrën se thelbi i protestës dhe demokracia funksionojnë në praktikë. Këto veprime zhvendosin vëmendjen nga motivet e vërteta dhe kërkesat qytetare, duke e shndërruar debatin thelbësor në pamje të papranueshme dhune. Në mënyrë të veçantë, përfshirja e elementeve radikale islamiste, shfaqja e qëndrimeve antisemite dhe çdo lloj nxitjeje e urrejtjes fetare apo etnike përbëjnë një rrezik madhor që kërkon dënim të prerë. Lëvizjet që promovojnë intolerancë ndaj hebrenjve apo çdo komuniteti tjetër nuk kanë asnjë hapësirë në një ambient evropian dhe demokratik. Në të njëjtën linjë, djegia e flamurit të Vatikanit përbën një akt provokues që fyen simbolet e shenjta fetare dhe institucionale, duke dëmtuar rëndë imazhin e mbarë protestave. Liria e shprehjes nuk duhet të shërbejë asnjëherë si mburojë për të nxitur përçarje, përbuzje ndaj besimeve apo veprime që cenojnë harmoninë dhe bashkëjetesën ndërfetare. Këto zhvillime shtrojnë natyrshëm një pyetje thelbësore: a po u shërbejnë ende këto tubime qëllimeve të tyre fillestare, apo aktet e dhunshme të një minoriteti po shuajnë legjitimitetin e tyre qytetar? Analiza e këtyre skenave kërkon gjithashtu vëmendje ndaj përfituesve të mundshëm politikë, ndonëse hamendësimet për ndërhyrje të fshehta apo agjentura të huaja duhet të mbështeten domosdoshmërisht në fakte dhe prova të pakundërshtueshme, për të shmangur spekulimet dhe për të mbrojtur interesin kombëtar me maturi. Ajo që mbetet e pakundërshtueshme është fakti se dhuna dhe vandalizmi lënë një gjurmë të errët për imazhin e Shqipërisë në arenën ndërkombëtare. Në një periudhë kur vendi synon integrimin evropian dhe forcimin e shtetit ligjor, ngjarje të tilla minojnë besimin e partnerëve strategjikë dhe krijojnë perceptime të gabuara. Përgjegjësia për frenimin e këtij fenomeni u takon të gjithë aktorëve: organizatorëve që duhet të distancohen nga dhuna, protestuesve paqësorë që nuk duhet të lejojnë keqpërdorimin e kauzave të tyre, si dhe institucioneve ligjzbatuese.