E ardhmja e Shqipërisë në rrezik: Thirrja e rinisë për llogaridhënie dhe arsim cilësor

Progresi i një vendi nuk sigurohet përmes heshtjes së brezit të ri, por nëpërmjet vëmendjes dhe dëgjimit të zërit të tyre. Shqipëria kërkon institucione që japin llogari para qytetarëve, standarde më të larta në arsim dhe një ekzekutiv që prioritet absolut ka interesin e përgjithshëm mbi çdo axhendë politike. Republika e Shqipërisë nuk i përket asnjë formacioni politik, partie apo kabineti qeveritar. Ajo është troji i përbashkët i çdo qytetari, i ngritur mbi djersën dhe sakrificat ndërbrezore, si dhe i mbajtur gjallë nga ambiciet e fëmijëve dhe djemve e vajzave të këtij vendi. Asnjë pushtet nuk gëzon të drejtën ta trajtojë shtetin si pronë private, dhe asnjë institucion nuk mund të vendoset mbi interesin e qytetarit. Ndaj dhe çdo shqetësim që prek të ardhmen akademike e shoqërore të studentëve kërkon trajtim me seriozitet maksimal, ndërgjegje të lartë institucionale dhe respekt të ndërsjellë. Qëndrimi kritik nuk duhet perceptuar si rrezik ndaj karriges së pushtetit, por si një dritare e çmuar për të kuptuar sfidat dhe për të përmirësuar gabimet. Një shoqëri që shurdhohet ndaj thirrjeve të rinisë, përballet me rrezikun e humbjes jo vetëm të besimit të tyre, por edhe të perspektivit kombëtar. Studentët nuk përbëjnë një krah opozitar ndaj shtetit. Ata janë thjesht qytetarë që kërkojnë me të drejtë hapësirat e tyre, dinjitetin e merituar dhe shanset e barabarta për një jetë më të mirë brenda kufijve. Pas çdo të riu që ngre shqetësimet e tij qëndron një familje me sakrifica të panumërta për shkollimin e tij, prindër që kanë mbjellë shpresat te fëmijët e tyre dhe breza që duan t'i japin jetë të ardhmes në vendin e tyre. T'i dëgjosh këta zëra nuk dëshmon dobësi të qeverisë, por përbën një detyrim të mirëfilltë institucional dhe moral. Kryeministri Edi Rama, në cilësinë e drejtuesit kryesor të qeverisë, mbart detyrimin e qartë për të provuar se aparati shtetëror ekziston për t'i shërbyer qytetarëve dhe jo e kundërta. Demokracia funksionale nuk matet thjesht me fjalime pompoze, plane strategjike të prezantuara, ngjarje festive apo aftësinë për të kontrolluar skenën publike. Ajo vlerësohet mbi të gjitha nga treguesit konkretë: niveli i arsimit, mundësitë reale të punësimit për të rinjtë, funksionimi i drejtë i institucioneve, mbrojtja e të drejtave dhe besimi i patundur që qytetari ka te shteti. Fjalët e bukura mund të ndezin shpresa, por vetëm veprat e prekshme mund t'i shndërrojnë ato në realitet. Në rastet kur një kërkesë studentore nuk mund të gjejë zgjidhje pozitive, ekzekutivi duhet të paraqesë argumente transparente dhe bindëse. Kur një problem ka mundësi zgjidhjeje, duhet të përcaktohen qartë afatet kohore, personat përgjegjës dhe metodologjia e zbatimit. Kur politikat e ndjekura dështojnë të japin frytet e pritura, duhet të shfaqet vullneti i plotë për t'i rishikuar ato nga e para. Ky është themeli mbi të cilin ndërtohet besueshmëria publike: larg premtimeve boshe, përmes transparencës së plotë, llogaridhënies dhe standardeve të matshme. I. Arsimi nuk mund të jetë peng i politikës. Një ndër shtyllat më jetike për fatet e Shqipërisë mbetet gjendja e sistemit arsimor dhe universiteteve tona. Universiteti nuk është thjesht një vendkalim për marrjen e një diplome letre. Ai përfaqëson arenën ku kultivohet mendimi kritik, ku piqen profesionistët e ardhshëm, studiuesit dhe qytetarët e përgjegjshëm të së nesërmes. Prandaj, cilësia në arsim nuk mund të kapet vetëm në shifrat e diplomave të shpërndara, te muret e rikonstruktuara të institucioneve apo te parullat për reforma fiktive. Ajo kërkon matje të saktë përmes standardeve të mësimdhënies, cilësisë së kërkimit shkencor, ruajtjes së integritetit akademik, transparencës në çdo vendim dhe shanseve reale që u krijohen studentëve për ngritje profesionale. Institucionet e arsimit të lartë kanë nevojë urgjente për meritokraci të vërtetë, autonomi funksionale, drejtues me integritet moral dhe pedagogë që vlerësohen vetëm për bazën e dijes, punës dhe kontributit real. Në fushën e arsimit, përgjegjësia institucionale merr peshë të jashtëzakonshme, pasi dëmet nga vendimet e gabuara nuk ndalen te një gjeneratë e vetme, por kushtëzojnë zhvillimin e vendit për dekada me radhë. Investimi te rinia nuk përbën kurrë një shpenzim të panevojshëm, por është themeli i çdo zhvillimi afatgjatë.