Rrëfimi emocionues i Zoran Batroviqit: Kur na pa trajneri në orën 3 të natës, me Fadilin thamë 'hapu tokë'

Ish-sulmuesi malazez, Zoran Batroviqi, i cili mbrojti ngjyrat e gjeneratës së artë të Prishtinës nga viti 1983 deri më 1987, ruan kujtimet më të bukura nga periudha katërvjeçare në kryeqytetin e Kosovës, ku shkëlqeu krah ikonës së futbollit, Fadil Vokrrit. Për të, Prishtina dhe mbarë Kosova zënë një vend të pazëvendësueshëm në shpirt. Duke evokuar të kaluarën me fanellën bardhekaltër, Batroviqi ka ndarë me lexuesit edhe një ngjarje humori dhe tensioni, ku protagonistë ishin ai vetë, i ndjeri Fadil Vokrri dhe ish-strategu i Prishtinës, Fuad Muzuroviq. "Për Prishtinën do ta përsëris edhe një mijë herë: ajo për mua mbetet në zemër. Ditët që kam kaluar atje janë ndër më të lumturat e jetës sime. Nuk mund t'i harroj, sepse as ata nuk më kanë harruar mua, edhe sot e kësaj dite, pavarësisht sa shumë vite kanë kaluar", është shprehur Batroviqi gjatë një bisede me gazetarin Reshat Ibraimi. Veterani i fushave të blerta nuk e fshin dot mallin e thellë për mikun e tij të paharruar, Fadil Vokrrin, me të cilin ndante një miqësi të sinqertë si në stadium, ashtu edhe në jetën e përditshme. "Sa i përket Vokrrit, më mungon shumë. Të gjithë e dinë se sa të lidhur kemi qenë unë dhe ai. Që nga dita kur ka ndërruar jetë, tek unë ka mbetur një boshllëk i madh. Edhe sot mbaj kontakte me shumë miq. Ndër të tjerë, me Ramiz Krasniqin, me të cilin komunikoj çdo ditë. Pra, zemra ime ka mbetur në Prishtinë", ka rrëfyer tutje Batroviqi. Në mesin e kujtimeve të shumta, malazezi ka veçuar një episod të veçantë me trajnerin Fuad Muzuroviq, ndodhur vetëm pak orë para një ndeshjeje zyrtare. "Ishim unë dhe Vokrri në hotelin ‘Grand’, në një lokal nate. Ishte rreth orës tre të mëngjesit kur erdhi trajneri Muzuroviq. Dikush i kishte bërë me dorë që të zbriste në klubin e natës. Kur e pamë se po vinte, unë dhe Vokrri u shtrimë mbi tavolinë, ndërsa të nesërmen kishim ndeshje. Muzuroviqi erdhi dhe vetëm na zgjoi, duke na pyetur: ‘A jeni të uritur, djema?’ Kur e dëgjuam këtë pyetje, unë dhe Vokrri thamë me vete: ‘Hapu tokë!’", ka treguar ai. Sjellja njerëzore e trajnerit la mbresa të pashlyeshme tek dy yjet e skuadrës, të cilët e shpaguan besimin e tij në fushën e blertë ditën e nesërme. "Të nesërmen, unë dhe Vokrri ishim më të mirët në fushë. Luajtëm për Muzurin. Ajo ndeshje mbetet më e dashura për mua në karrierë, sepse ai u tregua njeri para nesh", ka përfunduar rrëfimin e tij Zoran Batroviqi.