Rrëfimi prekës i shqiptares në Nürnberg: Pse u sakrifikova për 17 shujtat e ushqimit

Për 11 vite me radhë, një grua shqiptare nga Mitrovica ka qenë pjesë e stafit të kuzhinës në një shkollë me orar të zgjeruar në qytetin gjerman të Nürnbergut. Megjithatë, karriera e saj mori një kthesë të papritur kur një kontroll i brendshëm zbuloi mungesën e 17 racioneve të ushqimit, duke ngritur dyshime se ajo po i merrte ato për nevoja familjare. Edhe pse u ballakua me pyetje, Safetja pranoi se i kishte paketuar shujtat, por zgjodhi të heshte për identitetin e përfituesit. E vërteta e këtij gjesti solidar doli në dritë vetëm pasi ajo ishte larguar tashmë nga puna, kur në ambientet e shkollës u paraqit nëna e njërit prej nxënësve. Safete, 58 vjeçe, ka rreth dy dekada që jeton dhe vepron në Gjermani. Ajo tregon se periudhën e parë të qëndrimit e nisi duke punuar në mirëmbajtjen e zyrave, derisa më vonë siguroi një vend pune në mensën shkollore, ku fëmijët qëndronin gjatë gjithë ditës dhe siguronin aty vaktet e drekës. Detyrat e saj të përditshme nisnin çdo mëngjes para orës shtatë, duke u kujdesur për përgatitjen, ndarjen dhe kontrollin e porcioneve, si dhe për pastrimin e hapësirës pas përfundimit të shujtave. Edhe pse nuk kishte rol mësimdhënësi, ajo ishte dëshmitare e rritjes së qindra fëmijëve përmes kontakteve të përditshme pranë banakut të ushqimit. Në fillim të vitit shkollor, vëmendja e saj u tëhoq nga një djalë i klasës së pestë me origjinë shqiptare, i quajtur Leon, i cili ishte vendosur prej pak kohësh në Gjermani me familjen e tij. Ai afrohej gjithmonë në fund të radhës, hante ngadalë dhe pjesën e mbetur të bukës e fuste në çantë pasi e mbështillte me kujdes në një pecetë. Pas një bisede që patën në gjuhën shqipe, Leoni u shpreh se nuk kishte më uri, por shikimi i tij mbetej i ngulitur te ushqimi i tepërt në banak. Të nesërmen situata u përsërit, çka e shtyu Safeten të kuptonte më shumë rreth kushteve të tyre familjare. Motra e tij shtatëvjeçare mbaronte shkollën më herët dhe nuk kishte mundësi të ushqehej në mensë, ndërsa nëna e tyre mezi siguronte të ardhura nga puna si pastruese në një hotel, pasi bashkëshorti ishte larguar dhe nuk jepte mbështetje të rregullt financiare. Leoni kishte kërkuar me ngulm që kjo gjë të mbetej sekret. Edhe pse sistemi gjerman ofron ndihmë për fëmijët në nevojë, nëna e tij ende nuk i kishte finalizuar dokumentet për shkak të ndryshimit të adresës dhe burokracive administrative. Për këtë arsye, Safetja kishte nisur t'i jepte një nga racionet e paprekura të fëmijëve që mungonin, të cilat përndryshe do të hidheshin. Ajo thekson se nuk ka prekur kurrë pjatat e nxënësve të tjerë dhe nuk ka zvogëluar porcionet e tyre, por ka përdorur vetëm ushqimin e pashërbyer që nuk lejohej të ruhej për ditën pasardhëse. Shpesh herë, ajo i shtonte në qese edhe ndonjë mollë apo ushqim të vogël të blerë vetë. Ky veprim ndryshoi dukshëm sjelljen e djalit, i cili u bë më i qetë dhe nuk kishte më nevojë të fshihte ushqimin. Megjithatë, situata ndryshoi kur kompania administruese e mensës kreu auditimin mujor, ku çdo kuti dhe mbetje ushqimore duhet të regjistrohej me përpikëri për arsye financiare dhe higjinike. Nga verifikimet rezultuan 17 kuti paketimi mangët, shifër që përkonte saktësisht me ditët kur ajo kishte ndihmuar fëmijën. Përgjegjësja e mensës dhe përfaqësuesi i kompanisë e thirrën atë në zyrë, duke ballafaquar faktet mbi tavolinë për këtë shkelje të rregullave të brendshme.