Rrëfimi i sinqertë i Princit Harry: Beteja me depresionin, trauma e humbjes së Dianës dhe jeta e re

Princi Harry ka ndarë me publikun detaje të dhimbshme nga e kaluara e tij, duke sjellë në vëmendje sfidat e mëdha emocionale me të cilat është përballur gjatë jetës. Gjatë një paraqitjeje për platformën “MasterClass”, ai u ndal te periudha e ndjeshme e pas largimit nga Mbretëria e Bashkuar dhe vendosjes në Kanada së bashku me Meghan Markle dhe djalin e tyre, Archie, ku përjetoi një ngarkesë të rëndë psikologjike. Duke e përshkruar këtë moment si një “rënie të adrenalinës” pas vitesh të tëra nën presion konstant, ai tregoi se u zhyt në një gjendje depresive që zgjati rreth dy javë, periudhë gjatë së cilës e pati tejet të vështirë të përmbushte edhe detyrimet më elementare të përditshmërisë. Gjatë rrëfimit, Duka i Sussex-it u kthehet plagëve të fëmijërisë dhe ndarjes tragjike nga nëna e tij, Princeshë Diana, e cila ndërroi jetë në një aksident automobilistik në vitin 1997, kur ai ishte vetëm 12 vjeç. Duke pranuar se për një kohë të gjatë i kishte mbajtur ndjenjat e shtypura, ai tregoi se ishte mësuar t'u thoshte të tjerëve se gjithçka ishte në rregull, pavarësisht se brenda vetes ndjehej plotësisht i mpirë. Kjo nevojë për t'u shpëraguar nga realiteti e shtyu atë të i bashkohej radhëve të ushtrisë, një angazhim që i shërbeu si mburojë për të mos u përballur me dhimbjen dhe kujtimet e dhimbshme. Megjithatë, pas kthimit nga misioni në Afganistan në vitin 2013, traumat e pashëruara dolën sërish në sipërfaqe, duke u shoqëruar me sulme paniku dhe shqetësime fizike të lidhura me stresin. Në një bashkëbisedim me neuroshkencëtaren Mary-Frances O'Connor, ai diskutoi mbi mekanizmat se si organizmi njerëzor reagon ndaj ngarkesave të gjata emocionale, duke shtuar se ishte tejet i njohur me fenomenin e "mjegullës në tru" dhe rraskapitjen që ajo sjell. Pjesë e pandashme e kujtimeve të tij mbetet figura e Princeshës Diana. Harry pranoi se për vite me radhë kishte ushqyer shpresën se ajo mund të ishte fshehur diku dhe do të rikthehej sërish pranë tyre, para se të kuptonte me kalimin e kohës se dëshira e saj e vetme do të ishte lumturia e tij. Sot, ai përpiqet të ndjekë hapat e saj përmes nismave humanitare, me shpresën se veprat e tij do ta bënin atë krenare. “Një pjesë e nënës sime është gjithmonë me mua”, përfundoi ai.