Kriza e opozitës dhe tranzicioni: Pse pushteti nuk fitohet vetëm me slogane dhe foltore

Përfaqësuesit e së djathtës tradicionale dhe familjet me kontribute të hershme patriotike në Shqipëri, shpesh e gjejnë vain përballë një realiteti ku politika e pas-komunizmit shfaqet kryesisht si një vazhdimësi e një sistemi të moderuar totalitar. Kjo dëshmohet qartë nga ecuria e reformave dhe pluralizmi i çalë, jo-demokratik e antiligjor, i cili pengon ngritjen e një shteti modern e funksional. Në skenën politike vendase, si pozita ashtu edhe opozita, bashkë me segmente të caktuara mediatike, shoqatat dhe akterë të tjerë, shpesh mbajnë tipare të trashëguara ideologjike që nuk u shërbejnë interesave kombëtare. Pikërisht për këtë arsye, protestat e fundit nga rinia, elita qytetare dhe intelektualët e vërtetë po shndërrohen në kumte dinjiteti, kundër mbetjeve të vjetra dhe për mbrojtjen e vlerave mbarëkombëtare. Këto tubime tregojnë qartë nevojën urgjente për një ndarje përfundimtare nga praktikat e vjetra tranzicionale. Shqipërisë i duhet një qasje e re politike dhe patriotike, e përfaqësuar nga figura të pastra, të cilat nuk mbajnë mbi supe mëkatet e së kaluarës apo barrën e korrupsionit dhe shërbimeve të dyshimta. Qytetarët tashmë kanë humbur besimin te manovrat mashtruese, te qeverisja aktuale, por edhe te nismat e opozitës që flasin për "rithemelim", "ringritje" apo "ripërtëritje". Këto termo-fraza kujtojnë lëvizjet e dikurshme të partive marksiste-leniniste të epokës komuniste kundër reformave të Nikita Hrushovit në ish-Bashkimin Sovjetik, të cilat dikur mbështeteshin financiarisht nga Tirana zyrtare pavarësisht varfërisë ekstreme të vendit. Edhe në fazat e fundit të regjimit të kaluar, udhëheqja e atëhershme u përpoq të paraqitej si riformuese përmes ndryshimeve sipërfaqësore, por pa sukses, pasi besimi i popullit kishte humbur përgjithmonë. Sot, situata rëndohet nga fakti se diktatura e vjetër u zëvendësua me një sistem të korrupsionit të gjithanshëm – politik, ekonomik, juridik, moral dhe mediatik. Qeverisja e deritanishme i ka shkaktuar dëme të pariparueshme Shqipërisë dhe gjithë shqiptarëve, duke bërë që largimi i saj nga pushteti të jetë domosdoshmëri kombëtare. Megjithatë, demokratët dhe intelektualët e vërtetë nuk mund të heshtin përballë dobësisë së opozitës, e cila nuk po arrin të kanalizojë pakënaqësinë e gjerë popullore dhe të gjenerojë shpresë të besueshme. Suksesi politik nuk mund të arrihet thjesht përmes daljeve televizive të kryetarit apo përmes foltoreve të pafundme me etiketa ripërtëritjeje. Pushteti nuk fitohet vetëm me parulla. Kryeministri Edi Rama po drejton vendin prej katër mandatesh, në një periudhë që konsiderohet si më dështakja dhe më e korruptuara në historinë moderne të Shqipërisë. Një jetëgjatësi e tillë qeverisëse, në kushtet e dështimeve të njëpasnjëshme, do të ishte e pamundur në çdo vend evropian, përveçse në regjime ku demokracia shërben thjesht si fasadë për të mbuluar abuzimet dhe dobësinë e një opozite jo serioze.