Skandali në ushtrinë gjermane: Ushtarja flet hapur për abuzimet dhe izolimin pas denoncimit

“Ndihem sikur Bundeswehri më ka braktisur”, thotë marinarja 19-vjeçare Sina F. gjatë një rrëfimi për emisionin politik të ARD-së, REPORT MAINZ. Ajo kishte njoftuar eprorët e saj për një rast të ngacmimit seksual nga një ushtarak me gradë më të lartë, por si kundërpërgjigje u përball me një valë bullizmi dhe keqtrajtimi brenda njësisë së saj. “Më futi në vesh një gisht të lagur me pështymë dhe më pyeti nëse më pëlqente kjo dhe nëse do të doja që diçka e ngjashme të depërtonte thellë brenda meje”, tregon Sina F., duke shtuar se ngjarja e la në “panik të plotë”. Megjithatë, zhvendosja e saj në njësi tjetër u realizua vetëm pas disa muajsh. Gjatë kësaj kohe, ajo u detyrua të duronte pasojat e sjelljes së kolegëve, të cilët e etiketonin si “tradhtare”. Ushtarë të tjerë i afroheshin natën duke i rënë në derë, e fyenin me termat “spiune” dhe “kurvë”, si dhe e kanosën vazhdimisht. “Raportimet shihen si tradhti ndaj grupit”, thekson Karen Hagemann, bashkëthemeluese e rrjetit kërkimor ndërkombëtar “Ushtria, Lufta dhe Gjinia/Diversiteti”, e cila vë në dukje se ushtria gjermane vuan ende nga defekte strukturore në menaxhimin e sjelljeve të pahijshme. Sipas saj, “struktura ushtarake mbështetet te komuniteti, bindja dhe disiplina, ndaj shpesh denoncimet kuptohen si shkelje e besnikërisë ndaj ekipit”. Hagemann kërkon një qëndrim të prerë nga udhëheqja, përgatitje më cilësore të personelit, mekanizma të dedikuar raportimi dhe politika që i mbrojnë viktimat në vend që t'i diskreditojnë ato, duke ndëshkuar rreptësisht autorët. Në këtë linjë, ajo përmend modelet e suksesshme në forcat e armatosura skandinave dhe holandeze, ku kanalet e veçanta që lejojnë ankesat jashtë kufijve të njësisë së rregullt kanë dëshmuar efikasitet të lartë. Frika nga pasojat pengon raportimin e rasteve. Zërat për dhunë apo abuzime nga kolegët dhe eprorët në radhët e ushtrisë gjermane shpesh mbeten të pazbardhura dhe të panjohura, një dukuri që është kritikuar prej vitesh edhe në dokumentet e Përfaqësuesit parlamentar për Forcat e Armatosura të Gjermanisë. Këtë shqetësim e vërteton avokatja e specializuar për të drejtën ushtarake, Laura Kleinebrecht: “Bëhet fjalë për një problem sistemik që e ndeshim përditë në praktikën tonë. Shumë ushtarakë frikësohen të denoncojnë, nga druajtja se denoncimi do të kthehet kundër tyre, pasi personi i kallëzuar mund të jetë pikërisht ai që do t'i vlerësojë ose do të vendosë për fatin e karrierës së tyre.” Ajo shton megjithatë se udhëzimet zyrtare përcaktojnë qartë se askush nuk guxon të ndëshkohet apo të vihet në kushte të pafavorshme për shkak të një ankese të bërë. Pavarësisht se shifrat e denoncimeve zyrtare shënojnë rritje nga viti në vit — duke kaluar nga 413 raste më 2024 në 472 raste më 2025 — autoritetet pranojnë se ekziston një numër i konsiderueshëm rastesh të fshehura që nuk raportohen kurrë. Sipas Ministrisë së Mbrojtjes, gjatë këtij viti është konstatuar një “zhvillim disproporcional” i shifrave të dyshuara për ngacmime seksuale dhe cënime të tjera të integritetit seksual. Ky hov negativ e detyroi Inspektorin e Përgjithshëm të Bundeswehrit, Carsten Breuer, që pas periudhës së verës të lëshojë një urdhër të posaçëm të brendshëm mbi trajtimin e fenomeneve të papërshtatshme seksuale brenda strukturave ushtarake. Në shkresën e tij, ai nënvizon se frekuenca e rasteve të paraqitura është tejet e lartë dhe se sjellje të tilla “nuk kanë vend në forcat e armatosura”. Breuer vë theksin te fakti se parandalimi i ngacmimeve dhe dukurive të ngjashme të seksualizuara mbetet prioritet kryesor për komandantët e të gjitha niveleve disiplinore. Në një koment kritik, historiani ushtarak dhe eksperti i Bundeswehrit, Sönke Neitzel, vlerëson se përpjekjet për integrimin e grave në ushtrinë gjermane kanë dështuar, duke e vënë theksin te mangësitë e theksuara në trajnimin e trupave, sidomos në hallkat e ulëta të hierarkisë.