Debati për Dhomat e Specializuara: A po ngatërron PDK-ja betejat politike me urgjencën juridike?

Nëse udhëheqja e Partisë Demokratike të Kosovës (PDK) do të ndiente sinqerisht dhimbje për fatin e Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Jakup Krasniqit dhe Rexhep Selimit, hapi i saj i parë do të ishte vendosja e një renditjeje të qartë logjike të prioriteteve politike dhe juridike. Në këtë diskutim po ngatërrohen dy rrafsh që, nga pikëpamja e drejtësisë, nuk përkojnë me njëri-tjetrin: ligji është një dimension më vete, ndërsa vendimi konkret gjyqësor përbën një çështje afrimi krejtësisht ndryshe. Procedura për ndryshimin ose shfuqizimin e ligjit që rregullon funksionimin e Dhomave të Specializuara i takon pushtetit legjislativ dhe arkitekturës juridike për të ardhmes. Kjo ndërhyrje modifikon kornizën ligjore mbi të cilën operon një institucion i caktuar. Nga ana tjetër, aktgjykimi mbetet një vendim gjyqësor specifik që nuk zhvlerësohet automatikisht vetëm pse ndryshon një ligj. Kundër çdo vendimi të tillë ekzistojnë mekanizma, procedura dhe afate të rrepta ligjore. Këto afate nuk ndalen për shkak të agjendave apo fushatave zgjedhore që një subjekt politik mund të ndërmarrë për ndryshimin e ligjeve. Pexactly këtë dilemë duhet t'ia sqarojë PDK-ja opinionit publik: çfarë synon të arrijë në rrafshin ligjor përmes ndryshimit të ligjit dhe çfarë përmes mjeteve juridike kundër aktgjykimeve konkrete? Njëra alternativë nuk mund të zëvendësojë tjetrën. Edhe pozita e Presidentit të vendit duhet të analizohet brenda kësaj logjike juridike, duke shmangur përdorimin e saj si argument absolut politik. Sipas nenit 80 të Kushtetutës së Kosovës, një ligj i miratuar nga Kuvendi i nënshtrohet procedurës së shpalljes. Kreu i shtetit ka të drejtë ta kthejë atë për rishqyrtim brenda tetë ditëve. Në mungesë të një vendimi brenda këtij afati, ose nëse Kuvendi e voton sërish me shumicën e kërkuar, ligji konsiderohet i shpallur. Prandaj, nuk qëndron pretendimi se mungesa e Presidentit e bën absolutisht të pamundur një ligj të tillë. Këtu lind pyetja kyçe: pse PDK-ja nuk e orienton fokusin te ajo çka është realisht urgjente nga aspekti juridik për katër personalitetet që thotë se i mbështet? Cilat hapa konkretë ligjorë janë ndërmarrë nga kjo parti për të mbështetur ekipet mbrojtëse të Thaçit, Veselit, Krasniqit dhe Selimit në shfrytëzimin e mjeteve juridike? Çfarë është bërë në praktikë për t'u siguruar se asnjë afat ligjor nuk do të humbet? Çfarë efekti juridik pret realisht PDK-ja nga ndryshimi i ligjit në raport me vendimet gjyqësore tashmë të miratuara? Dhe pse po promovohet ideja se Albin Kurti është pengesa kryesore juridike, kur vendimet gjyqësore kundërshtohen vetëm përmes rrugëve dhe procedurave të përcaktuara ligjore? Në fund, pyetja më elementare mbetet: nëse kjo çështje është kaq emergjente për PDK-në, pse zëri i fushatës së saj politike kundër qeverisë dëgjohet më fort sesa veprimet konkrete për mbrojtjen e të drejtave të krerëve të saj? A beson vërtet udhëheqja e kësaj partie se afatet ligjore mund të presin kalkulimet e ngushta partiake? Nëse aktgjykimet konsiderohen të padrejta, i gjithë fokusi duhet të vihet te mbështetja e mbrojtjes, respektimi i afateve dhe shfrytëzimi maksimal i çdo mundësie juridike.