Pse duhet të pranojmë papërsosmëritë tona: Fuqia e fshehur e defekteve personale

Njerëzimi udhëhiqet nga një bindje e rrënjosur se çdo individ duhet të shfaqë gjithmonë versionin e tij më perfekt, duke u munduar njëkohësisht të eliminojë çdo anë të errët apo të metë. Sa kohë dhe energji harxhojmë në përpjekje të vazhdueshme për të zhdukur ato që i etiketojmë si defekte! Megjithatë, pikërisht në këtë çast ne dorëzohemi plotësisht para ndikimit dhe gjykimit të botës së jashtme, duke u shkëputur përfundimisht nga thelbi ynë i vërtetë. Nga ana tjetër, bota jonë e brendshme funksionon mbi parime krejtësisht të ndryshme. Ato që ne i shohim si kufizime që kërkojnë kapërcim, në të vërtetë përfaqësojnë elemente të lindura të shpirtit të cilat ende nuk kanë arritur fazën e tyre të plotë të zhvillimit. Janë pikërisht këto papërsosmëri ato që na dhurojnë origjinalitet dhe dallueshmëri në shoqëri. Vetëm përmes tyre mund të ushqejmë një vetëvlerësim dhe vetëbesim të shëndetshëm. Megjithatë, ky potencial i fshehur mund të shpaloset vetëm nëse heqim dorë nga lufta e vazhdueshme kundër vetvetes, nëse ndalojmë së gjykuari ashpër çdo mangësi dhe nëse resht së përpjekuri për t'u përshtatur me çdo kusht vetëm për t'u pranuar nga të tjerët. Vetëm në atë moment, të metat tona shpalosin natyrën e tyre të vërtetë: ndrojtja shndërrohet në një kapacitet të lartë për introspeksion, ndjeshmëria e tepruar kthehet në një lloj shqise të gjashtë, ndërsa temperamenti i vështirë merr formën e një entuziazmi krijues. Udhëtimi ynë personal drejt vetërealizimit nis në çunin e saktë kur ndalojmë së luftuari atë që nuk na pëlqen tek vetja.