Rrëfimi i rrallë i Elvis Costello: Këngët që i ndryshuan jetën dhe zhgënjimi me Pink Floyd

Kantautori i njohur britanik, Elvis Costello, ka hapur arkivën e tij personale muzikore, duke ndarë me publikun meloditë që kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në jetën dhe rrugëtimin e tij artistik. Në një rrëfim ndryshe, 72-vjeçari ka prekur momente kyçe, që nga fëmijëria e hershme e deri te dëshirat për ceremoninë e tij të fundit. Sipas artistit, fëndesa e tij me artin e tingujve nisi në moshën 12-vjeçare, kur dëgjoi për herë të parë “The Wind Cries Mary” të Jimi Hendrix në vitin 1967. Përveç madhështisë instrumentale të Hendrix-it, Costello thekson se ndjeshmëria romantike e kësaj kënge la një ndikim të thellë te mënyra se si ai do të niste më vonë të kompozonte. Pasioni i tij u ushqye më tej nga Georgie Fame, idhulli i fëmijërisë prej të cilit bleu edhe albumin e parë me kursimet e tij. Përmes këtij ndikimi, ai pati fatin të njihej me krijimtarinë e kolosëve si Ray Charles, Louis Jordan, Carole King dhe Willie Dixon, një eksperiencë që ai e konsideron si shkollën e tij të parë të mirëfilltë muzikore. Pavarësisht shijeve të gjera, legjenda britanike nuk ka ngurruar të shprehë rezervat e tij për emra të mëdhenj të skenës. Ai pranon hapur se nuk gjen dot kënaqësi te muzika e Pink Floyd, pasi krijimtaria e tyre i duket tepër e zymtë. Përjashtim bën vetëm krijimi “See Emily Play”, ndërsa thekson se pas largimit të Syd Barrett, grupi humbi tërheqjen për të. Sa i përket rutinës së përditshme dhe momenteve të veçanta, Costello zbulon se mëngjest e tij nisin me ritmet e “Armagideon Time” nga The Clash, ndërsa për ditën e lamtumirës së fundit, dëshiron që në funeralin e tij të jehojë zëri i Louis Armstrong me “Keepin’ Out of Mischief Now”. Në rrafshin profesional, vëmendja ndaj veprës së tij është rikthyer fuqishëm falë lançimit të një edicioni special të albumit “My Aim Is True”, në kuadër të 49-vjetorit të daljes në treg të këtij materiali të jashtëzakonshëm.