Rrëfimi prekës i prishtinasit: E lashë në karrocë pas një sekonde pakujdesie, pesë vjet më vonë më ftoi në dasmë

Një çast i vetëm hutimi në një mbrëmje me shi ndryshoi përgjithmonë fatin e dy njerëzve, duke lënë pas një plagë të rëndë pendimi. Për pesë vite me radhë, rrugët e tyre nuk u kryqëzuan më kurrë, ndërsa banori i Prishtinës ishte i bindur se fshirja e fajit ishte një mision i pamundur. Megjithatë, kur priste vetëm ndëshkim apo refuzim, mbi një stol të thjeshtë e gjeti një zarf që mbante brenda një ftesë solemne për martesë. “Quhem Arben, jam 49 vjeç dhe jetoj në Prishtinë. Për shumicën, 17 nëntori është thjesht një datë e zakonshme, por për mua mbetet momenti që e ndau jetën time në dysh: para dhe pas asaj nate fatkeqe,” tregon ai. Atë periudhë punonte si korrier për një kompani ushqimore, duke drejtuar furgonin nga agimi deri në mbrëmje nëpër rrugët që i njihte përmendësh. Por, atë mbrëmje shiu kishte përfshirë kryeqytetin dhe, për shkak të vonesës në dërgesën e fundit, përgjegjësi e kishte thirrur në telefon. Në ekranin pranë timonit u shfaq njoftimi dhe vështirësia e tij për të rezistuar zgjati vetëm pak sekonda. Sapo ngriti kokën, përpara furgonit u shfaq një biçikletë. Zhurma e përplasjes dhe pamja e djalit të shtrirë e të lëvizshëm mbi asfalt mbetën të ngulitura përgjithmonë në kujtesën e tij. Ai doli me nxitim duke kërkuar ndihmë, ndërsa një shofer tjetër njoftoi urgjencën mjekësore. I riu që po kthehej nga fakulteti quhej Dren dhe ishte vetëm 20 vjeç. Pas disa javësh në spital, mjekët konfirmuan dëmtimin e rëndë në shtyllën kurrizore, duke ngritur dyshime të forta se ai mund të mos ecte më kurrë. Lajmi iu komunikua nga një zyrtar policor, ndërsa Arbeni u ula i pafuqishëm në një karrige korridori, i paaftë për të reaguar. Ai nuk u përpoq kurrë të justifikohej me motin e keq apo errësirën. E pranoi plotësisht përgjigjen e gjykatës, dorëzoi patentën dhe humbi vendin e punës. Edhe pse sigurimi mbuloi një pjesë të shpenzimeve mjekësore, dëmi emocional mbeti i pariparueshëm. Dy herë upërpoq t'i afrohej Drenit në spital. Herën e parë, i ati e ndaloi në korridor duke i kërkuar të largohej, ndërsa herën e dytë, qesja me dhurata u kthye mbrapsht pa u hapur nga nëna e të riut. Arbeni tregon se muajt në vijim ishin një makth i vërtetë pa gjumë, ku çdo mbyllje sysh i sillte sërish ndërmend dritën e biçikletës nën shi. Ndryshimi i jetës e solli në një punë më të thjeshtë në një depo, duke shmangur përgjithmonë drejtimin e automjeteve. Falë ndihmës së një psikologu, ai kuptoi se faji nuk e ndihmonte Drenin, por se duhet të jetonte ndërgjegjshëm për gabimin e bërë. Përvojën e tij të hidhur filloi t'ia rrëfente të rinjve të tjerë, duke i paralajmëruar për rrezikun e telefonit në timon. Për fatin e Drenit merrte vesh rrallë, duke dëgjuar se kishte vijuar studimet dhe merrej me dizajn grafik, por pa guxuar të afrohej tepër për të mos shqetësuar familjen e tij.