Normalizimi i energjisë: Trafiku i naftës në Hormuz rikthehet në 70 për qind të kapacitetit të paraluftës

Ngushtica strategjike e Hormuzit po dëshmon një ringjallje të ndjeshme të trafikut të naftës, duke arritur tashmë mes 65 dhe 70 për qind të vëllimit që regjistrohej përpara shpërthimit të konfliktit me Iranin. Sipas të dhënave të fundit nga kompania analitike Vortexa, ky vëllim përfshin naftën bruto, gazin e lëngshëm të naftës (LPG) dhe derivatet e ndryshme si benzina. Nëse fokusohemi ekskluzivisht te nafta bruto dhe kondensatet e gazit, shifrat tregojnë një rimëkëmbje edhe më të theksuar, duke kapur rreth 80 për qind të niveleve të mëparshme. Gjatë javës së shkuar, mesatarja ditore e transportit përmes këtij nyjeje jetike energjetike ishte rreth 11.2 milionë fuçi naftë. Edhe vlerësimet e kompanisë Kpler konfirmojnë këtë trend rritës. Gjatë muajit shtator, prodhuesit e Lindjes së Mesme eksportuan rreth 12.8 milionë fuçi naftë bruto në ditë, duke shënuar nivelin më të lartë që nga fillimi i përplasjeve amerikano-izraelite me Iranin në fund të shkurtit. Në krahasim, në shkurt eksportet ishin 18.8 milionë fuçi, ndërsa Arabia Saudite ka dhënë një kontribut të rëndësishëm duke e rritur eksportin e saj në 5.4 milionë fuçi në ditë, krahasuar me 2.45 milionë në gusht. Para krizës, kjo rrugë detare ishte arteria kryesore për 20 për qind të furnizimit botëror me naftë dhe gaz, me rreth 125 anije të mëdha që kalonin çdo ditë. Megjithatë, sulmet e 28 shkurtit e paralizuan këtë trafik, duke detyruar vendet e Gjirit Persik t'i drejtohen naftësjellësve dhe korridoreve alternative për shkak të kërcënimeve të vazhdueshme. Sipas Vortexa-s, rikthimi i trafikut po mundësohet pjesërisht përmes flotës së ashtuquajtur “shuttle”. Kjo metodë përfshin cisterna më të vogla, të cilat nën mbrojtjen e marinës amerikane, transportojnë naftën nga terminalet e Gjirit drejt anijeve më të mëdha që presin përtej ngushticës. Pavarësisht këtij përparimi, eksportet rajonale mbeten ende rreth gjashtë milionë fuçi në ditë më pak sesa në periudhën para luftës. Gjithashtu, përdorimi i rrugëve alternative dhe sigurimi ushtarak i anijeve vazhdojnë të përfaqësojnë kosto operacionale dukshëm më të larta sesa transporti tradicional detar.