Sport
Nevoja urgjente për emancipim kombëtar: Si u kapën Shqipëria dhe Kosova nga rrjeta e krimit dhe korrupsionit
Reklamë e Sponsorizuar
Në kuptimin e mirëfilltë, diktatura përkufizohet si abuzim i skajshëm i pushtetit nga një grup individësh të pozicionuar në nivelet më të larta shtetërore. Në realitetin shqiptar, ky klan i fuqishëm përfaqësohet nga kasta e politikanëve të korruptuar dhe të lidhur me krimin, e cila, në bashkëpunim me sistemin e drejtësisë, ka formuar një oligarkomafi. Kjo e fundit përbën antivlerën më të madhe të një pseudodemokracie që ka traumatizuar periudhën e tranzicionit. Rreziku më madhor për shtetin dhe demokracinë në Shqipëri mbetet pikërisht korrupsioni, politizimi dhe kapja e drejtësisë nga elementët kriminalë.
Një dinamikë e tillë sjell falimentimin e demokracisë, duke instaluar një diktaturë të udhëhequr nga një elitë politike abuzive, e pandëshkueshme, spekulatore dhe tradhtare ndaj interesit publik përgjatë gjithë tranzicionit. Edhe Kosova, fatkeqësisht, pas çlirimit dhe fitimit të pavarësisë nga pushtimi barbar serb, ndoqi të njëjtin model të dëmshëm të trashëguar nga Shqipëria. Ajo përqafoi një sistem politik ku drejtësia u la në plan të dytë, interesat personale mbizotëruan mbi ato kombëtare, ndërsa korrupsioni dhe kapja e institucioneve u bënë normë.
Ideatori kryesor dhe arkitekti i ndërtimit të kësaj neodiktature të krimit dhe korrupsionit konsiderohet Sali Berisha.
Në vitin 1992, senatori amerikan dhe avokati i shquar i çështjes shqiptare, Xhozef Dioguardi, i pat kërkuar Sali Berishës që në Shqipëri të vendosej një sistem drejtësie i ngjashëm me atë amerikan. Megjithatë, veprimet e Berishës ishin të kundërta, duke vënë nën kontroll si arenën politike ashtu edhe atë gjyqësore. Si rrjedhojë, në vend u rrënjos një sistem drejtësie i politizuar, i kriminalizuar dhe thellësisht i korruptuar, i cili e la Shqipërinë larg standardeve të drejtësisë, e bëri të paqëndrueshme në aspektin politik dhe e paaftë për të luftuar me efikasitet krimin e organizuar. Kjo qasje e la vendin peng, larg zhvillimit të vërtetë demokratik dhe procesit të integrimit në Bashkimin Evropian për afro 27 vite.
E njëjta trajektore e mjerueshme u shënua edhe në Kosovë. Ngjashëm me Shqipërinë, e cila rreth 27 vjet pas rënies së komunizmit u zhyt në një pseudodemokraci dhe në diktaturën e një regjimi të ri pluralist të bazuar te krimi dhe korrupsioni, e njëjta situatë u reflektua edhe atje.
Pavarësisht mbështetjes vendimtare dhe investimit të jashtëzakonshëm të Shteteve e Bashkuara të Amerikës për lirinë, pavarësinë dhe shtetndërtimin e Kosovës, udhëheqësit e saj politikë dështuan të tregohen mirënjohës ndaj rolit dhe sinqeritetit amerikan. Ata nuk përqafuan modelin e SHBA-ve në hartimin e Kushtetutës, ligjeve dhe ndërtimin e një shteti modern, por preferuan të ndiqnin shembullin e politikës së Tiranës. Si pasojë, deri në vitin 2018, Kosova – njëlloj si Shqipëria – shfaq deficitin më të lartë në Evropë për sa i përket zbatimit të ligjit, efikasitetit kundër krimit të organizuar, funksionimit të shtetit ligjor dhe standardeve demokratike.
Ky është një realitet i pakundërshtueshëm, mbi të cilin ngrenë shqetësimin dhe adresojnë akuza qytetarët shqiptarë, diplomacia e huaj, si dhe institucionet kyçe të Shteteve e Bashkuara dhe Bashkimit Evropian.
Partnerët ndërkombëtarë, e sidomos SHBA-të si aleati më i fuqishëm i shqiptarëve, u kërkojnë vazhdimisht dy shteteve tona të përmbushin të njëjtat detyra thelbësore: të luftojnë pakompromis krimin e organizuar dhe korrupsionin, të ndërtojnë një shtet ligjor funksional dhe të dekriminalizojnë politikën e drejtësinë. Thirrja e përsëritur drejtuar klasës politike shqiptare mbetet orientimi nga interesat kombëtare dhe publike, zhvillimi i demokracisë dhe integrimi, duke shmangur prioritetet ngushtësisht personale apo klanore të pushtetit dhe përfitimeve materiale.
Reklamë e Sponsorizuar
Ky artikull është përgatitur dhe verifikuar nga redaksia e Lajmet e Reja. Të gjitha të drejtat janë të rezervuara.
Reklamë e Sponsorizuar
Shpërndaj këtë lajm: