Alarmi kombëtar për eksodin e ri: Këmbanë kushtrimi për të frenuar zbrazjen e trojeve shqiptare

Largimi i vazhdueshëm i qytetarëve nga atdheu përbën një shqetësim të thellë shoqëror, i cili duhet të vërë në lëvizje të tërë faktorin kombëtar. Zbrazja e vendit është një brengë e përbashkët që kërkon ndërgjegjësim të menjëhershëm. Humbja e popullsisë përmes valëve të shpërnguljes ka qenë historikisht një proces i dhimbshëm. Megjithatë, eksodi që po ndodh në këtë fillim të shekullit XXI po përjetohet me një peshë edhe më të rëndë emocionale te secili bashkëkombës. Në kërkim të një jetese më dinjitoze dhe me shpresën për një të ardhme më të mirë, gjithnjë e më shumë qytetarë po marrin rrugët e mërgimit. Kjo dukuri e largimit masiv drejt vendeve të Bashkimit Evropian po prek veçanërisht rininë, e cila po lë pas familjet, shtëpitë dhe gjithë lidhjet me tokën e lindjes. Kjo plagë e hapur kombëtare po kërcënon drejtpërdrejt të ardhmen e trojeve tona. Nëse ky ritëm nuk ndalet, rrezikojmë të humbim ardhmerinë tonë: rininë, krahun e punës, studentët, si dhe profesionistët më të mirë – mjekët, inxhinierët, profesorët, ekonomistët e juristët. Krahas zbrazjes profesionale, kjo ikje rrezikon të zbehtë edhe lidhjen shpirtërore me identitetin tonë. Shtrohet pyetja: çfarë do të mbetet nga qytetet, fshatrat, shkollat dhe institucionet tona nëse kjo rrjedhë vazhdon? Çfarë kuptimi ka pretendimi për zhvillim, kur dita-ditës po pakësohen njerëzit që duhet ta ndërtojnë atë? Kjo situatë kërkon veprim të menjëhershëm. Është momenti i fundit që të dyja qeveritë tona të ulen pa hezitim dhe të hartojnë një strategji të përbashkët, afatgjatë dhe konkrete për të frenuar këtë rrjedhje të dhimbshme. Pasojat e këtij eksodi po ndihen kudo përmes ndarjes së familjeve dhe dëshpërimit që po prek çdo cep të trojeve shqiptare. Prandaj, kjo është një thirrje për mobilizim të përgjithshëm: duhet të punojmë e të veprojmë si një trup i vetëm. Nuk duhet të presim ndonjë goditje tjetër historike për t'u zgjuar. Duhet të krijojmë me urgjencë kushtet që rinia jonë të ketë motiv të qëndrojë, të punojë dhe të ndërtojë të ardhmen këtu. Atdheu nuk mbahet vetëm me fjalë, flamuj e kujtime, por me njerëz, punë, drejtësi dhe shpresë të besueshme. Dramaciteti i kësaj gjendjeje pasqyrohet mjaft mirë edhe në ato vargje prekëse: «Gjithmonë do të kemi dimra të vështirë, e siç duket, kurrë s'do të kemi asnjë verë!». Urojmë që kjo thirrje të mos mbetet thjesht një shkrim në letër, por të shërbejë si një këmbanë alarmi për ndërgjegjen tonë kolektive.