Alegoria e samarxhiut: Kur gomarët e rinj gëzohen kot për ndryshimin e pushtetit

Në një nga ato fabula të jetës që përsëriten ndër breza, kur u nda nga jeta samarxhiu i vjetër, një plak pa dhëmbë, kafshët e ngarkesës në Luginë nisën festën me entuziazëm të papërmbajtur. Gomarët e rinj, plot gaz dhe hare, u ngritën në këmbë duke shpallur me të madhe se koha e kërbaçit dhe e samarit mbi shpinë kishte marrë fund njëherë e përgjithmonë. Megjithatë, mes këtij gëzimi të verbër, një gomar më i moshuar, që mbante mbi supe peshën e eksperiencës, besës dhe nderit, ndërhyri për t'i ftuar në maturi. Ai u kërkoi të mos festonin paragjykuar, duke i paralajmëruar se situata mund të merrte një kthesë të papritur dhe se fati i tyre nuk do të ishte aq i favorshëm sa pandehnin. Veterani i grigjës ua bëri të qartë se gëzimi për largimin e dorës që e njihte zanatin ishte i nxituar, pasi ardhja e një mjeshtri të ri, që nuk e kupton anatominë e samarit, mund të rezultonte edhe më fatkeqe. Sipas tij, samarxhiu i ri do të vinte me mendjen plot arrogancë dhe me synime të reja, duke i shtuar dërrasa pajtimit dhe duke ua bërë shpinën plagë. Në vargjet e kësaj satire të mprehtë pasqyrohet frika se pushtetarët e rinj, ndonëse mund të paraqiten me plane të sofistikuara, teknologji moderne dhe premtime se barra është një lloj nderi, në fund do të jenë po aq të rëndë për kurrizin e qytetarëve. Përfundimisht, gomarët e rinj e kuptuan meselenë e hidhur: qeveritë vijnë e shkojnë, por barra dhe samari mbeten gjithmonë aty.