Udhëtimi poetik mes kujtimeve dhe mallit: Një vështrim mbi vëllimin 'Arka e nënës'

Nuk gjej qetësi as në gjumë e as në qëndrim. Trupi im është këtu, por mendja ka fluturuar larg. Mendimet sillen vërdallë në një trazirë të vazhdueshme, ndërsa edhe një gotë e thjeshtë nuk më shijon; preferoj të mbetem i kthjellët, me mendjen të përqendruar, sesa të humbas në mjegull, duke ditur se e nesërmja mbetet një e panjohur e madhe. Në krijimin e tij të titulluar "Rapsodi për gjethet", autori ka hedhur në letër tashmë kapitullin e katërmbëdhjetë. Fjalët rrjedhin si një barkë që lundron pandërprerë nëpër dete, të mbushura me ndjesi të thella, ndërsa për Tinën, ai ka thurur vargje që i dhurojnë përjetësi. Ndërkohë, një tjetër krijues, i shtyrë nga pasioni, ka shkruar duke u mbështetur te kujtesa, ndërsa në heshtjen e ambientit rrethues, mendja i ka shkuar te babai. Ai ka sjellë në vëmendje urtësinë e të atit, duke kujtuar se sa shumë fjalë kishte mbajtur mend prej tij: se dashuria është ilaçi që shëron plagët, ndërsa mërzia është ajo që e copëton zemrën. Këto vargje dhe reflektime vijnë si një shkëputje domethënëse nga përmbledhja poetike "Arka e nënës", duke na rikujtuar të vërtetën se, ndonëse shpesh nuk e kuptojmë, bota është vërtet shumë e vogël.