Teatri i paqëndrueshmërisë: Kur politika e shndërron shtetin në laborator eksperimentesh

Kosova po përballet me një dinamikë të re dhe shqetësuese politike, ku procesi legjislativ është shndërruar në një rreth vicioz: ligjet miratohen me urgjencë, kthehen për rishqyrtim me kërkesën e vetë propozuesve dhe rikthehen sërish në Kuvend për votim. Kjo qasje ka krijuar një konfuzion të tillë, saqë duket se edhe vetë aktet juridike e kanë humbur thelbin e tyre. Shembulli më i qartë është rasti i PDK-së me Ligjin për Specialen. Fillimisht, kjo parti e prezantoi atë si një çështje me peshë madhore kombëtare, duke e shtyrë përpara me shpejtësi të pajustifikuar. Më pas, kërkoi nga presidentja që ta kthejë ligjin në Kuvend, duke na futur në një skenar ku duket se as autorët e tij nuk e kanë të qartë përmbajtjen e asaj që kanë shkruar. Kjo situatë nuk mund të cilësohet si politikëbërje serioze, por si një teatër institucional. Në këtë skenë, aktorët politikë ndërrojnë rolet vazhdimisht, ndërsa kostoja e këtij paqëndrueshmërie bie mbi kurrizin e qytetarëve. Është e pakuptueshme se si një ligj që shitet si "shpëtim historik" nuk kalon nëpër një filtër serioz të konsultimeve dhe studimeve juridike, por votohet me nxitim për t'u korrigjuar më vonë përmes improvizimeve. Duhet theksuar se askush nuk ka të drejtë të shfrytëzojë trashëgiminë e UÇK-së për axhenda partiake. Sakrifica e luftës i përket popullit, jo zyrave të partive politike. Drejtësia nuk duhet të instrumentalizohet për hakmarrje, por as ligji nuk mund të shndërrohet në një mburojë për të shmangur përgjegjësitë individuale. Dinjiteti i luftës kërkon profesionalizëm dhe diplomaci, e jo spektakël parlamentar ku secili garon për të treguar patriotizëm, duke shmangur llogaridhënien. Shtrohet pyetja thelbësore: nëse ligji ishte aq jetik, përse u desh të kthehej? Nëse kërkonte përmirësim, përse u ngutën ta miratonin? Kjo paqëndrueshmëri dëshmon se politika po e trajton Kuvendin si një studio provash, ndërsa Kushtetutën si një dokument të përkohshëm. Është koha për t'iu rikthyer përgjegjësisë, duke shmangur aventurat juridike që dëmtojnë imazhin e shtetit. Patriotizmi i vërtetë nuk matet me decibelët e fjalimeve apo me numrin e ligjeve të propozuara me nxitim, por me aftësinë për të mbrojtur interesin shtetëror me mençuri. Kosova ka nevojë për shtetarë që dinë t’i udhëheqin proceset deri në fund, e jo për politikanë që kërkojnë ndihmën e presidencës për të kuptuar pasojat e veprimeve të tyre. Shteti nuk është vend për eksperimente, por për vendimmarrje të pjekur dhe të përgjegjshme.