Kur politika 'vret' shëndetësinë: Pse shifrat e mjekëve të papunë kërkojnë llogaridhënie për vendimet e së kaluarës

Deklaratat e fundit të Armend Zemajt lidhur me statusin e mjekëve të papunë, procesin e licencimit dhe integrimin e profesionistëve të kthyer nga diaspora, kërkojnë një qasje që tejkalon retorikën politike. Përtej shkëmbimeve të fjalëve, sistemi shëndetësor ka nevojë për një analizë të thellë shkencore dhe institucionale mbi menaxhimin e burimeve njerëzore. Është e vërtetë se licencimi nuk barazohet automatikisht me punësimin, mirëpo kjo nuk e shfajëson z. Zemaj nga nevoja për të reflektuar mbi politikat e ndjekura gjatë kohës sa ai ishte në krye të Ministrisë së Shëndetësisë. Pyetja shtrohet: sa të bazuara ishin vendimet e marra në atë mandat dhe a u shërbyen ato vërtet nevojave të sistemit? Një nga pikat më të debatuara mbetet ndarja e rreth 1,500 specializimeve gjatë periudhës së tij. Mungesa e një strategjie të qartë në atë kohë ngre dyshime serioze: a u bë kjo ndarje mbi baza të mirëfillta profesionale, duke marrë parasysh demografinë, sëmundshmërinë dhe nevojat rajonale, apo mbizotëruan interesat politike? Edhe Oda e Mjekëve kishte kërkuar atëherë auditimin e këtij procesi, duke paralajmëruar për shkëputjen mes specializimeve dhe kërkesave reale të spitaleve. Sot, kur flitet për 534 mjekë të përgjithshëm dhe 91 specialistë që presin një vend pune, është e domosdoshme të pranohet se papunësia e tyre është një pasqyrë e planifikimit të mangët të së kaluarës. Specializimet nuk duhet të shihen si privilegje apo numra për statistikë, por si investime jetike për shëndetin publik. Politikat shëndetësore duhet të jenë në shërbim të qytetarit dhe të harmonizuara me standardet e Organizatës Botërore të Shëndetësisë, duke reflektuar realitetin epidemiologjik të Kosovës. Sistemi duhet të jetë i organizuar rreth pacientit, duke garantuar qasje të barabartë në kujdesin parësor, dytësor dhe tretësor, pa u detyruar pacienti të jetë viktimë e centralizimit të tepruar. Një shembull alarmant është trajtimi i kardiologjisë invazive. Përqendrimi i këtyre shërbimeve kryesisht në Prishtinë, me përjashtim të një angazhimi të kufizuar në Spitalin e Prizrenit, krijon pabarazi të mëdha. Pacientët nga Peja, Gjakova, Gjilani, Mitrovica dhe Ferizaj mbeten të pambrojtur në raste urgjente, siç është infarkti akut i miokardit. Kjo situatë dëshmon se organizimi territorial i shërbimeve kardiologjike kërkon një rishikim urgjent, pasi pacienti nuk mund të jetë peng i mungesës së planifikimit strategjik.