Shqiptarja në Lyon pa një grua t’ia mbante burrin në krahë gjatë vallëzimit – kur mbetën vetëm, ai i tha «Me ty do të më vinte më shumë turp»

Afërdita shkoi në kurs për të parë me kë vallëzonte Blerimi. Kur iu desh të hynte vetë në sallë, zbuloi një anë të tij që prej vitesh nuk e kishte parë në shtëpi. Përmes xhamit e pashë gruan me këmishë të bardhë t’ia vinte dorën Blerimit mbi shpinë. Ai mbylli sytë për një çast, pastaj qeshi. Ajo i tha diçka që nuk e dëgjova dhe e tërhoqi sërish pranë vetes. Blerimi kishte dalë nga shtëpia një orë më parë, pasi më kishte thënë se do të takohej me një shok. Unë kisha ardhur t’i sillja telefonin, që e kishte harruar në makinë. E dija ku ta gjeja. Dy ditë më parë, ndërsa kërkoja një faturë në postën tonë të përbashkët, kisha parë konfirmimin e pagesës për gjashtë orë vallëzimi. Telefoni i tij vibroi në dorën time. Në ekran doli emri im. Po më telefononte nga salla me telefonin e dikujt tjetër. E pashë ta kthente shpinën nga gruaja ndërsa priste të përgjigjesha. Pastaj trokita në xham. Isha tridhjetë e shtatë vjeçe. Blerimi, dyzet. Jetonim në Lyon prej nëntë vjetësh, në një banesë ku tavolinën e kuzhinës e kishim zgjedhur për gjashtë veta, edhe pse shumicën e mbrëmjeve hanim vetëm ne të dy. Kur sapo ishim njohur në Gjilan, më pëlqente që Blerimi ma kërkonte dorën edhe për të kaluar një rrugë bosh. Një natë, në dasmën e kushëririt tim, e kisha tërhequr në një korridor prapa sallës dhe e kisha puthur para se të më pyeste pse e kisha thirrur. Më vonë ma kishte përmendur me vite, sidomos kur donte të më bënte të qeshja. Kohët e fundit, sa herë që ai më prekte në kalim, unë pyesja se çfarë donte. Ndonjëherë donte thjesht të kalonte pas meje në kuzhinë. Ndonjëherë përgjigjej «asgjë» dhe e hiqte dorën aq shpejt, sa më vinte të mos e kisha bërë pyetjen. Kur gjeta konfirmimin e kursit, mendova fillimisht se ishte një dhuratë për mua. Përvjetorin e kishim pas tri javësh. Pastaj vura re datën e orës së parë. Kishte qenë të martën kur më tha se po e ndihmonte një shok të montonte një dollap. Kisha kaluar dy ditë duke i dhënë mundësi të ma tregonte vetë. Të enjten, kur e pyeta si po shkonte dollapi, ai tha se i kishin mbetur edhe dy dyer. Gruaja me këmishë të bardhë ma hapi derën e sallës. — Ti duhet të jesh Afërdita, — tha. Kjo më zemëroi më shumë se dora që i kisha parë në shpinë të burrit tim. — Klara. E mbaj unë kursin. Blerimi erdhi te dera. Ia zgjata telefonin. Ai e futi në xhep pa e parë. — Mund të flasim jashtë? — më pyeti. — Mund të flasim edhe këtu. E paskeni përmendur emrin tim. Klara më pa, pastaj iu kthye Blerimit. — Nëse doni, mund ta përdorni sallën edhe dhjetë minuta. Unë po mbyll zyrën. Mori altoparlantin e vogël nga dyshemeja dhe doli. Blerimi priti derisa u mbyll dera. — Me të po ushtrohesha. Ajo më tregonte si të ndiqja hapin. — Pse më the se ishe me një shok? Ai ngriti dorën, sikur përgjigjja të ishte gati. Pastaj e uli. — Me ty do të më vinte më shumë turp. E mora si fyerje. Bëra të largohesha, por ai më kërkoi ta dëgjoja deri në fund. Në orën e parë, më tha, Klara i kishte ndarë çiftet dhe u kishte kërkuar t’i ndërronin rolet. Kur i erdhi radha të ndiqte hapin, ai vazhdoi të vendoste vetë ku do të shkonte. Klara e ndali muzikën dhe i tha të priste derisa ta ndiente dorën e partneres në shpinë. Pas disa provash, i doli. — Më pëlqeu që dikush tjetër e dinte ku po shkonim, — tha. — Unë duhej vetëm të rrija aty dhe ta ndieja. Pastaj më kujtoi një të diel, dy muaj më parë. Po luante muzikë në kuzhinë dhe ai më kishte pyetur nëse doja të vallëzonim. I kisha thënë të m’i mbante pak flokët, se po bëhesha gati të laja enët. Ai m’i kishte mbajtur derisa i lidha. Asnjëri nuk e përmendi më vallëzimin. — Mund të ma kërkoje përsëri, — i thashë. — Mundesha. Po atë ditë desha të ma kërkoje ti. Përgjigjja më zuri në befasi. Kisha menduar se ai po më kërkonte të bënim diçka bashkë për të më gëzuar. Nuk më kishte shkuar ndër mend se donte ta tërhiqja unë pranë vetes, si atëherë në korridorin e dasmës. — Kur të pashë me të, u bëra xheloze, — i thashë. — Sepse pashë si u qeshe kur të preku. Mbeta me pallton veshur. Doja t’i afrohesha dhe njëkohësisht isha ende e zemëruar për dollapin, për dyert, për lehtësinë me të cilën ma kishte thënë gënjeshtrën e dytë. — Kursin dua ta vazhdoj, — tha ai. — Vazhdoje. Të martën më thuaj ku po shkon. Tundi kokën. Pastaj pa orën në mur. Na kishin mbetur edhe pak minuta në sallë. — Do të provojmë një herë? — e pyeta. — Ti sapo më the se të pëlqen të mos e dish ku po shkon. Ai qeshi. Ishte e njëjta e qeshur që kisha parë përmes xhamit. Këtë herë e dëgjova. E hoqa pallton dhe ia vura dorën në shpinë. Në hapin e parë i shkela këmbën. Në të dytin u përpoq të më drejtonte dhe të dy u ndalëm. Pastaj e ndjeva të priste. E tërhoqa pranë vetes dhe bëmë tre hapa pa u ngatërruar. Nga korridori u dëgjua çelësi i Klarës. — Duhet të ikim, — tha Blerimi. Këtë herë ia kërkova unë dorën. E mbajta deri në rrugë.