Një udhëtim i paharrueshëm: Si e shndërroi vjeshta Shqipërinë në një mozaik kujtimesh për një çift udhëtarësh

Kjo vjeshtë zë vendin e saj si një ndër stinët më të bukura në jetën time. Gjithçka nisi nga një ftesë e ngrohtë e motrës dhe dhëndrit për të kaluar disa ditë pushimi nëpër Shqipëri, një propozim që na mbushi me entuziazëm dhe na dha mundësinë të shijonim peizazhet magjepsëse të vendit tonë. Për mua dhe bashkëshorten time, që tashmë kemi hyrë në vitet e pleqërisë, ky rrugëtim ishte më shumë se një udhëtim; ishte një dhuratë shpirtërore. Shqipëria, me bukuritë e saj të rralla natyrore, nga bjeshkët madhështore e deri te bregdeti i Jonit, mbetet një vend krenar, i pajisur nga natyra me pasuri të pashoqe kulturore dhe historike. Gjatë dhjetë ditëve të kësaj aventure, katër udhëtarët e pandarë përshkuan tetëmbëdhjetë qytete. Vjeshta, me paletën e saj të artë dhe rrezet e buta të diellit, na shoqëroi në çdo hap. Pemishtet e mbushura me agrume dhe ullinj ishin dëshmia më e mirë e përkushtimit të popullit shqiptar ndaj tokës së tyre. Në çdo ndalesë, ne kërkonim të preknim historinë, të vizitonim muzetë, kalatë dhe tempujt e kultit, por mbi të gjitha të takonim njerëz të artit, duke e bërë lodhjen të parëndësishme përballë pasurisë së përvojave të reja. Një moment kulmor i udhëtimit tonë ishte vizita në Parkun Arkeologjik të Orikumit. Pas dy përpjekjeve të dështuara në të kaluarën, këtë herë fati ishte me ne. Falë mirësjelljes së përgjegjësit të parkut, portat u hapën për të na shfaqur një perlë të vërtetë të antikitetit. Aty, ku gurët e lashtë duket se bisedojnë me detin, ndjemë peshën e shekujve. Rrënojat e teatrit antik dhe muret gjigante na kthyen pas në kohë, duke na lënë përshtypjen se ende mund të dëgjoheshin jehonat e një jete të lulëzuar dikur. Pas tri orësh të kaluara në këtë mjedis magjik, rrugëtimi ynë vijoi drejt Durrësit. Në qytetin bregdetar, një rastësi e bukur na çoi në një ekspozitë arti të titulluar „Katër stinët“. Atje patëm privilegjin të takonim piktorin Sadik Kasa dhe kolegun e tij, Qazim Kurtusha. Bisedat mbi artin dhe krijimtarinë me këta artistë ishin qershia mbi tortë e këtij udhëtimi. Kjo vjeshtë nuk na dhuroi thjesht peizazhe dhe histori, por edhe takime njerëzore që do të mbeten gjatë në kujtesën tonë. U kthyem në shtëpi me shpirtin plot, duke ruajtur si një thesar çdo moment të përjetuar në atë tokë të bekuar.