Një udhëtim i paharrueshëm: Si e shndërruam vjeshtën në një mozaik kujtimesh nëpër Shqipëri

Kjo periudhë vjeshtore do të mbetet në kujtesën time si një nga stinët më të bukura të jetës. Gjithçka nisi nga një propozim entuziast i motrës dhe dhëndrit tim, të cilët na ftuan për një udhëtim të përbashkët nëpër Shqipëri. Për mua dhe bashkëshorten time, që tashmë kemi mbërritur në vitet e pleqërisë, kjo ftesë ishte një dhuratë e çmuar që na mbushi me gëzim të pamatë. Me zemrat plot emocion, u nisëm nga Perëndimi drejt tokës shqiptare, një vend që mbetet krenaria e kombit tonë për shkak të pasurive të rralla natyrore, historike dhe kulturore. Shqipëria, me reliefin e saj të larmishëm që shtrihet nga bjeshkët e larta deri te brigjet e Jonit, është një vend i bekuar me bukuri të jashtëzakonshme dhe potencial të pafund. Gjatë dhjetë ditëve të këtij itinerari, ne katër udhëtarët vizituam tetëmbëdhjetë qytete të ndryshme. Vjeshta na përcolli me ngjyrat e saj të arta dhe një mot të kthjellët, ndërsa pemishtet e mbushura me agrume dhe ullinj dëshmonin për punën dhe përkushtimin e njerëzve të kësaj toke. Çdo ndalesë ishte një mundësi për të eksploruar monumentet, muzetë dhe kalatë, por edhe për të komunikuar me përfaqësues të artit dhe kulturës, gjë që e bëri përvojën tonë edhe më të pasur. Një nga dëshirat tona të vjetra ishte vizita në Parkun Arkeologjik të Orikumit. Pasi kishim dështuar dy herë në të kaluarën për shkak të mbylljes së parkut, këtë herë fati na buzëqeshi. Duke u nisur nga Vlora, kishim shpresa të mëdha dhe, për fat, kjo ishte e treta e vërteta. Përgjegjësi i parkut na mirëpriti me dashamirësi, duke na hapur dyert e kësaj perle arkeologjike. Parku ishte një dëshmi e gjallë e historisë, ku gurët e lashtë dhe muret madhështore dukeshin sikur ruanin ende jehonën e shekujve. Rrënojat e teatrit antik na krijuan përshtypjen se, përtej kohës, ende mund të dëgjoheshin duartrokitjet e spektatorëve të dikurshëm. Për më shumë se tri orë, ne shijuam çdo detaj të këtij thesari, duke shkrepur fotografi dhe duke ndjerë lidhjen e thellë me të kaluarën. Pas kësaj eksperience, rrugëtimi ynë vijoi drejt Durrësit. Një shëtitje e rastësishme në qytetin e vjetër na çoi te një ekspozitë arti me titull „Katër stinët“. Aty kishim privilegjin të takonim piktorin Sadik Kasa dhe kolegun e tij, Qazim Kurtusha. Biseda jonë e ngrohtë për artin dhe fotografitë e përbashkëta ishin kurora e këtij udhëtimi, që na dhuroi jo vetëm peizazhe të bukura, por edhe takime njerëzore që do t'i ruajmë gjatë në kujtesë.